Eastbound: 1 Man, No Plan

En dan komt plots die dag. Die dag waarop er iets gebeurt, een kleine hobbel op je levensweg, waardoor je je - al is het maar in een flits - afvraagt: zou ik nu écht wel zo lang op reis gaan, weg van alles en van iedereen die me “dierbaar” is…? Een vlaag van reizigers-existentialisme kun je wel zeggen. Plots is er dat iets, die iemand, waardoor de zon wat feller straalt, de lucht zijn blauwheid herwint, en je zelfs een vage melodie in de eentonigheid meent te ontwaren… Kortom, je hebt een reden, hoe klein ook, om niet te vertrekken. Wat houdt je tegen om je daardoor te laten tegenhouden? Geen idee - of toch, voor een stukje: onzekerheid over de toekomst, basically. Als je zou kunnen voorspellen welk pad je waar zal brengen en op basis van die eindbestemmingen zou mogen kiezen, tzou verdikke simpel zijn.

Not so in real life. Je neemt beslissingen die juist lijken op het moment dat je ze neemt - embrace uncertainty is de leuze, of heb ik het daarover al gehad? (Hmm… “Minimalisatie der verwachte gezonken kosten schiet me hier plots te binnen, iets om es over na te denken op de trein…)

Wat bij mij op zo’n moment de balans positief doet overslaan is het titelzinnetje van deze post: You have to lose yourself, before you can find anything Toegegeven, betrekkelijk ferm uit z’n context gerukt (komt uit de film Ravenous, of was het Deliverance?), maar toch “bruikbaar”. Misschien is één van de redenen voor deze reis wel de nood om even alles overhoop te gooien: waarheden en onwaarheden, aanbidding en verachting, idealen en doembeelden, allemaal tesamen in één grote lotto-trommel om dan te zien welke de zes winnende ballekes zijn die Alles de Juiste Wending zullen geven.

Welke zes? Wie weet zijn het wel dezelfde als nu, wie weet ook heel andere. Maar ik lijk nu eenmaal zo iemand te zijn die, één keer hij zich heeft afgevraagd of z’n fundamenten wel helemaal goed zitten, zelf aan de pilaren zal beginnen schudden om het tempeltje in elkaar te laten stuiken. En daarna terug op te bouwen, dat wel. “Met de moed om op te geven, geef ik alles wat ik heb… ”

Tegelijk krijg ik nu het gevoel dak het allemaal veel te ver aan het zoeken ben, en simpelweg die trein moet opstappen en op reis gaan zonder meer. Trouwens, voor wie bovenstaande lijkt te betekenen dat ik me barslecht in m’n vel voel, no worries: tis pas als alles int kopke goed zit dat ik overweeg om op de basis onder m’n voeten te beginnen kappen. Wetewa, kzal toch maar met de “verstand op nul, blik op oneindig” houding beginnen. En deze post hier afsluiten met volgende gevleugelde woorden uit de pen van Stef:

Het is tijd om te gaan
En ik ga niet op de vlucht
Het is tijd om te gaan
Want er is geen weg terug
Voor wie altijd blijft stilstaan
Het is tijd om te gaan

Sweet dreamz to y’all…

Tags: Preparing to Leave

This entry was posted on Friday, October 22nd, 2004 at 4:36 am and is filed under Preparing to Leave. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.