De Kracht van Zomaar
Beste mensen, een Gulden Regel is gebroken: een titel in het Nederlands. Waarom? Zomaar.
Niet door enige filosofische onderlegdheid gehinderd wil ik het even hebben over wat ik bij deze als “De Kracht van Zomaar” betitel.
Zomaar is geen mens, geest of ding. Het is ook geen omnipotent tovermiddel - hoewel je er een zekere high kunt van krijgen. Wat dan wel? Zomaar is een houding, meer bepaald een houding van één persoon tot een andere. Of anders gezegd, Zomaar vergezelt daden, dingen die de één voor de ander doet, en wel op een uitdrukkelijke manier.
Waar ik heen wil? Heel simpel: misschien moeten we met z’n allen wat minder denken in termen van voor wat hoort wat. Wat minder uitrekenen of je je deze of gene moeite voor iemand nog wel hoort te getroosten vóór die ander iets in de plek gezet heeft, het volgende rondje getracteerd heeft voor mijn part. Ik weet wel, er moet ergens een evenwicht zijn. Maar zonder een “Zomaar-ingesteldheid” kom je nauwelijks tot waardevolle relaties, en wanneer in een relatie dat evenwicht zoek is, komt het nooit terug goed als “Zomaar” niet regelmatig de (enige) drijfveer is om iets voor elkaar te doen. (Om het even welk soort relatie, by the way.)
Pas op, Zomaar mag gerust bij naam genoemd worden, bij voorkeur zelfs - op voorwaarde dat Zijn naam niet ijdel gebruikt wordt. In zekere zin is Zomaar een stukje energie dat met plezier verspild wordt. We hebben allemaal wel periodes of momenten in ons leventje waarin we energie over of net tekort hebben. Op zo’n tekort-moment klamp je je vast aan elke boom, stok of spaander om je drijvende te houden. Maar op een teveel-moment kun je dat overschot aanwenden om iemand anders een plezier te doen, Zomaar. Zonder dat je er zelf enig voordeel of nut moet bij behalen, en wie weet zelfs parels voor de zwijnen gooiend. Onbaatzuchtig, zoals dat heet. On-baat-süchtig, voor wie het op deze manier meer betekenis krijgt - pak er anders ff een Duits woordenboek bij. Begrijp me niet verkeerd: Zomaar hoeft door geen Grote Inspanning vergezeld te worden. Het gaat enkel om een daad, een gebaar, een signaal, op een bepaald moment…
Sta me toe dit ei ff met een paar eigen en gepikte uitspraakjes af te ronden. Het eerste heb ik ooit aan iemand (euh… iemand van You Blog-reading People feitelijk) gestuurd toen ze me (totaal onterecht vaneigens 
van Voorspelbaarheid beschuldigde:
Een mooie verrassing hoeft niet groots, duur of speciaal te zijn,
En zelfs niet onverwacht…:
Ze bevestigt namelijk dat je écht om iemand geeft.
Het tweede is een losse gedachte die ik lang geleden eens genoteerd heb
Als élk van ons élke dag voor één iemand een verschil zou maken,
Dan zou onze Wereld er heel wat anders uitzien.
En de volgende twee behoren tot mijn all time favourites:
We cannot all do great things,
but we can do small things with great Love.
(Mother Theresa)
There is no work in matters of love,
Only exertions of great joy.
(Anonymous)
Enfin, m’n alleroprechtste excuses (welja…) als ik “belerend” overkom, maar het moest er ff uit. Voor wie de moed heeft gehad om tot hier door te lezen: de oproep voor donsjasen is obsolete (zie de Comments bij vorige post), maar wordt vervangen door een nieuwe oproep… Wie weet waar ik zo’n wanten kan vinden waarvan je de “uiteinden” kunt openmaken zodat je vingers vrij zijn??? In de Karibu in Leuven en de AS Adventure ben ik al geweest… In Karibu wel iets gevonden, maar was nogal klein - wil onder die wanten zo’n PowerStretch handschoentjes kunnen aandoen op zo’n manier dat er nog bloed door m’n polsen kan stromen… BTW, da van die uiteinden openmaken is nogal belangrijk want zou graag af en toe een iet-of-wat spontaan fotooke maken… Wie me kan helpen wordt zoals gewoonlijk rijkelijk beloond 
(Ro: woensdag dus, in Duvelkes, ok?)
M’n wekker vertelt me met een sarcastisch lachje dat hij me met veel plezier binnen een vijftal uurkes zal wakkermeppen, dus bij deze staak ik weerom m’n betoog.
So (not too) long…!
Tags: Preparing to Leave
