Day 1: Leaving Brussels is never easy
…en dan ben je weg natuurlijk!
Na een serie hyper-hectische maar niet-te-versmaden laatste voorbereidingsdagen is eindelijk het moment van de waarheid aangebroken: de trein van 28/10/2004, 18h19 in Brussel-Zuid, richting Warschau/Moskou!
Tot m’n uiterste jolijt zijn Anne, Joran, Wolf, Evelien, Henk en Winde allemaal tot daar gekomen/gehuppeld/gekropen om me een movie-style uitzwaaimomentje cadeau te doen (Patrick spijtig genoeg door ziekte geveld, hopelijks intussen beter?). Naast een doosje pralientjes (om EEn der goeie dingen uit ons belgenlandje nog ff ter herinnering te brengen) nog een pracht van een cadeautje: een mini-foto-albumpje met foto’s van de hele familie! Absolutely marvelous!! Iets leukers kan ik me niet inbeelden - en ik heb het zonder zeveren al iedere seconde bij me gehouden!
De finale afzwaai dan, zoals gezegd in ware filmstijl: uit het raam van de trein hangen, nog eventjes handjes schudden en zwaaien, zwaaien, tot ze allemaal in de verte opgeslokt zijn… Ff heel klein traantje pinken - en waarom ook niet.
Marek en Katrien
Eenmaal op de trein blijk ik een coupE te delen met Marek en Katrien, kinderen van Poolse ouders die ooit naar Belgie zijn gekomen, op weg naar Pozna om hun herfstvakantie bij hun moeder door te brengen. Best plezant eigenlijk, vooral wanneer blijkt dat ze allebei rasechte KSA’ers zijn
(van KSA Merksem, BTW). Diep geroerd door deze herbeleving van een mooi stukje jeugd luister ik naar verhalen over raids op andere kampen en meer van dat moois 
Bye bye mobile world
Hoewel ik m’n gsm enkel voor noodgevallen (alhoewel… in de praktijk vooral als wekker, ma soit) heb meegenomen, waren er die eerste avond nog ettelijke smsjes en telefoontjes te doen van alle mensen die ik in de laatste dagen niet heb beantwoord/afgeduwd/… Nog een voordeel van de trein: je mag tenminste nog je gsm gebruiken… (Doh…) Enfin, hoop dak niemand vergeten ben, en anders zend me gerust een mailke om me es lekker uit te kafferen - dat doet deugd en ik kan er nu wel tegen B-]
“Daniel”
Of het z’n echte naam is durf ik nie zeggen, maar ne straffe gast ist in ieder geval. Ik schat hem rond de 65, en zowat het eerste wat hij tegen me zegt is “I need a HACKER”…
Heb meer dan twee uur met hem staan praten (ja wat wil je, hij bleef me maar sigaretten en bier aanbieden, ook al probeerde ik er uit puur principe zelf ook eentje tussen te placeren), dus zal het hier wa beknopt houden. Daniel is een Georgier, die begin de jaren ‘70 naar Australie is geemigreerd, maar intussen ergens in Polen woont - waarom al die verhuisoperaties heb ik hem niet kunnen ontfutselen. Ergens hangt er precies een klein geurtje aan, maar nie aan z’n kleren alleszins: driedelig maatpak, piekfijn in orde (maar wat doet zo’n typ in 2e klas?!). Z’n basisverhaal was dat hij in ‘93 een .5mio dollar deal met Pepsi had gesloten, om 4.5mio fleskes uit Denemarken aan Polen te laten leveren. Na levering bleek echter dat de fleskes meer “f***ing mushrooms” dan Pepsi bevatten, en dat ze ergens uit de VS kwamen - dikke boecht, zeg maar. Dus Daniel naar Pepsi, daarna naar de EU, tot in de senaat van de VS en nog wel meer leuke dingen om z’n gelijk te krijgen en “justice” te laten prevailen… Nu was hij net terug van nog maar es een bezoekje aan een EU commissaris of zoiet, allemaal znder resultaat… [Allemaal naar ZIJN zeggen natuurlijk - als er iemand tijd&goesting heeft: je mag altijd es zoeken of hierover iets online terug te vinden is…] Alleekom, een kleurloos figuur kun je hem toch moeilijk noemen he Kersje op de taart was dat hij bij hoog en bij laag beweerde dat er al meerdere killers van CIA en FBI op hem afgezonden waren om hem het zwijgen op te leggen (maar dan vraag je je af: waarom vertelt em da aan MIJ??)
Enfin, kging proberen het kort te houden haddek gezegd… Kort gezegd had em besloten om “drastischer” middelen in te zetten, om het recht te laten zegevieren - maar wou niet zeggen wat precies… Hackers? Uiteindelijk zijn we nog afgedwaald naar de verkiezingen in de VS, naar allerlei conspiracy theorieen rond 9/11 en Irak (waarover hij overigens een verbazend goede feitenkennis had, en daarnaast beweerde over “private information” van senatoren te beschikken…) en heel de reutemeteut. Grappige was dat we blijkbaar over de helft van de gang verstaanbaar waren - or so I heard from Marek en Katrien.
Kzalt wel nooit weten hoe die steel juust in die vork zit zeker… alleszins goei geslapen die nacht 
Tags: Part I: Russia
