6/11-9/11: Transsib Experiences (Moscow-Irkutsk)
Russian Tradition!
Moet ik nog meer zeggen…? Aangezien ik at the time of writing al een zestal transsiberische treindagen achter de rug heb, lijkt die Russian Tradition een excuus gelijk dertien in een dozijn om met de medewagonners aan het drinken te slaan, maar op het moment zelf was het best leutig: ongeveer 5 minuten nadat de trein uit Moskou was vertrokken, stapten twee Russen, Boris en Sergei (typischer kan moeilijk, vaneigens) met een olijk gezicht en daaronder een anderhalve-liter-fles bier, onze kupe binnen. (Verdorie ik moet toch echte m’n zinnen wa korter maken, ma soit.)
Het enige vreemde eigenlijk, was dat het bier en geen vodka was. Maar niet getreurd, een uurtje later zat ik samen met m’n Duitse kupe-genoten Nicole en Bernd bij die mannen in de kupe, waar een feestelijk menuutje van bier, vodka, versgebraden kip, worst, kaas,… geserveerd werd. Grandioze sfeer - en dat zeg ik zeker niet alleen omwille van de vodka: hoewel Boris pakweg een 100 woorden Engels sprak, en wij een 20-tal woorden Russisch, werden er hele conversaties gevoerd over vanalles en nog wat. Ongelooflijk wat je met behulp van die paar woorden, gelaatsuitdrukkingen, tekeningetjes op stukjes WC-papier,… allemaal kan zeggen.
Diezelfde woorden (”Russian Tradition“) zouden trouwens in de volgende dagen telkens herhaald worden als er dringend een glaasje diende genuttigd te worden. Maar ook omgekeerd: wanneer ergens dan toch een miscommunicatietje de kop opstak, werd dat gewoon weggelachen, en vaak gevolgd door glaasje kappen, en diezelfde woorden, of gewoon “Peace!” Herinner me nog dat ik toen dacht: als dit type-voorbeelden zijn van de gemiddelde Rus, dan wil ik er zo nog wel een paar tegenkomen! Wees gerust, it only got better 
Longing for Green Light -or- Why Russians prefer vodka!
Hoewel ik niet in het minst de indruk wil geven dat de hele treinreis tot een drankfestijn herleid kan worden (ff serieus: echt nie! - m’n ma leest dit ook zenne! 8-]) moet ik toegeven dat er toch wel menig drankje werd genuttigd. Waar uw nederige dienaar, Belg in hart en lever, aanvankelijk een uitgesproken voorkeur voor gerstenat boven het russische graanbrouwsel liet blijken, heeft hij toch een belangrijk nadeel ervan aan den lijve moeten ondervinden: de rekbaarheid der menselijke blaas is nu eenmaal beperkt…
Wat ik de eerste avond nog niet wist, was dat van 15′ vOOr tot 15′ na elk station (dus in totaal al snel een dikke driekwartier, de stop meegerekend) de deuren van de WC’s gesloten worden door de provodnika, dit onder de noemer van “sanitaire zone” (sic) [Misschien hebbeket al eerder vermeld, maar een provodnika is een meestal ferm uit de kluiten gewassen wagonmadam, iets tussen een kotmadam en een kuisvrouw, maar dan in de trein…]
Het was vaneigens te verwachten dat ik die eerste avond, toen ik na enkele pintjes hoogdringend een toiletbezoekje te plegen had, we nEt aan zo’n sanitair driekwartiertje begonnen… Nadat me in gebarenachtige taal de nodige uitleg was verschaft zat er weinig anders op dan af te druipen (bijna letterlijk) richting kupe, de wanhoop nabij. Enige lichtpuntje in m’n duisternis was het lampje dat de ontsluitingstoestand (euh…) der WC’s aangeeft: rood is gesloten, groen is open.
Pijnlijk. Zeer pijnlijk. Dat groene lichtje liet natuurlijk onmogelijk lang op zich wachten… Maar de noodzaak is een goeie raadgever, of hoe zeggen ze da ook alweer: toen mijn blaassignalen zo allesoverheersend werden dat ik elk moment een gigantische knal verwachtte, begaf ik me met mijn wanhopigste hulpelozehondjesblik opnieuw richting provodnika, en jawel: bingo. “Too mienuts” zei ze in een gebaar van medelijden, waarop de verlossende klik van het openspringende slot het mooiste geluid leek dat ik in lange tijd had gehoord.
Dus… waarom de Russen vodka drinken? Zou redelijk evident moeten zijn, want toen ik later tegen een paar van hen m’n beklag deed over die sanitaire zone, lachten ze me vierkant uit, en werd m’n pint me prompt uit de handen gerukt en door een shotje vodka vervangen…
Toast Caviar
Russisch eten is toch zo slecht nog nie zenne. Het was er om EEn of andere reden nog nie van gekomen, maar in het treinrestaurant kon ik onmogelijk weerstaan toen ik als voorgerechtje ne Toast Caviar voor een luttele 90 Roebelkes. Grof geschat zo’n 30 gram kreeg ik daarvoor - toch een hoeveelheid die me toeliet om er es meer van te smaken dan een zouterig tongestreeltje. Voortreffelijk toch, moet ik zeggen. Nu nie bepaald om wild van te worden, maar een broodje kaviaar ’s middags (ipv die afgezaagde martino’s $-)) zou er wel ingaan als ik in Rusland zou wonen…
[Overigens, later in Irkutsk nog wel betere kaviaar geproefd zenne, ma kom, toen wast niemmer zo nief he… ;-)]
The Shortest Day
Een vreemde ervaring op die trein was dat de dagen zo kort leken. Iedereen, mezelf meegerekend, leek bizar veel te slapen, en als je je ’s morgens voornam om die dag een stuk of vijf dingen te doen (lezen, schrijven,…), dan mocht je blij zijn als tegen de avond EEn daarvan in orde was.
Nu denk je misschien: door de vodka natuurlijk, maar nee, ik heb het zelf pas na drie dagen beseft maar de dagen waren ook effectief korter. Aangezien je op 4 dagen naar Irkutsk rijdt, en ze daar 5 uur voor zitten op Moskou-tijd, zijn er eigenlijk drie dagen van 23, en EEn van 22 uur!
Terzijde: als ik eraan denk hoeveel kopbrekens de wisseling naar wintertijd voor sommige applicaties heeft veroorzaakt, vraag ik me af hoe ze zouden reageren als je ze ff een dagje van 22 uur geeft…;-)
Sleepless in Siberia - and so many other things…
Kgeef het toe: tis gewoon teveel om allemaal te vertellen, dus kheb er hier en daar wat uitgepikt. Voor verhalen over drinken en armworstelen met de militsia (de twee “treinflikken” die blijkbaar met elke trein meereizen), een mini-cantus in internationaal gezelschap (Australisch, Schots, Duits, Russich, en Belgisch natuurlijk) waaruit bleek dat in onze codex het lied Die Elephanten blijkbaar een strofe mist, en de meerdere gezichten van Paul uit Krasnoyarsk (”the city of ex-convicts”, volgens mijne guidebook), zul je me later ne keer persoonlijk moeten interpelleren…
Twas alleszins de moeite, en een aanrader voor iedereen die voor ne keer liever langzaam in de reis-stemming komt ipv door een vliegtuig middenin een ander land en cultuur gedropt te worden… Maar hou wel het groene lichtje in de gaten…!
Oja, Sleepless in Siberia zou voor zich moeten spreken: het was natuurlijk nie raar dat naast Bernd en Nicole onze kupe belegen de eerste drie nachten werd door een corpulente, ronkende russin genaamd Ludmilla. Maar let op, het kan erger. Want waar Ludmilla weliswaar ronkte maar het volumeknopje nog redelijk ver naar links stond, werd ze de laatste nacht vervangen door een mannelijk geval, die voor de gelegenheid duidelijk met extra vermogen was uitgerust.
Kort samengevat: de laatste nacht voor Irkutsk/Listvianka heeft me van een kleine twee uur slaap voorzien. Maja, ne mens reist natuurlijk nie rond om te slapen…
Tags: Part I: Russia
