5/1-11/1: Fietsbanden in de Wind
[About the title: ooit kreeg ik het boek “Voetstappen in de Wind: nomadenvolken vertellen” te Nieuwjare… en op m’n fietstochtje kreeg ik een klein stukje “nomadengevoel” te pakken.]
Day -1: Preparing To Leave…
Op reis op reis.
Zo voelde het min of meer aan: je bent tweeenhalve maand van huis weg, dus reizen begint het “gewone leven” te worden (hmm… de slechte Ik heeft nu zin om te beginnen over “De Dagelijkse Sleur van het Reizen” enkel en alleen om jullie te pesten :-P)
Maar toch, op reis op reis gaan betekent ook vanalles regelen, informatie inwinnen, backup-plannen voorzien voor als het iets minder goed rolt,… De eerste stap was… een fiets kopen natuurlijk! Trekkies als ik komen hier niet aan hun trekken, het enige merk dat te vinden is is Giant, en das onredelijk duur tov. de chinese merken. Maar, welke fiets? Eerste gedacht was een mountainbike, maar gezien de afstand leek een een race bike ook wel een optie. Uiteindelijk gaf m’n gestalte de doorslag: vond geen enkele mountainbike die echt op mijn formaat gemaakt was, behalve een van 1200Y en da was teveel vant goeie - hield er rekening mee dat ik het ding misschien gewoon ergens moest achterlaten. 480Y voor fiets, metalen pedalen ipv plastieken (ik hield vaders “hoe is da nu toch meuglijk?!” in gedachten toen ik vroeger weer es een pedaal van m’n vlooke had afgekraakt), bagagerek erop gemonteerd, twee sloten, een pomp en bandplakkinge. De ene pedaal hadden ze er eerst scheef op gezet, zo bleek na tien meter, maar voor de rest ging het vrij vlotjes.
Bagagebus.
En verder? M’n grote rugzak kon ik moeilijk meenemen, dus die moest naar Haikou verzonden worden. Per post? Te duur, en weinig garanties. Uiteindelijk gaf Peter, eigenaar van het Blue Sky Hostel waar ik verbleef, me de tip het ding met een bus naar Haikou mee te sturen. Natuurlijk! (BTW: Laat het voor eens en voor altijd gezegd zijn, Peter is een fantastische kerel, zonder hem zout allemaal stukken moeilijker geweest zijn! If you ever go to Sanya, go to Blue Sky!) In het busstation grote miserie voor ze doorhadden wat ik wou, maar het scheen gelukt te zijn - ik had toch een recu op zak waar “Haikou” op stond…
Maar niet alles kon in m’n kleine rugzak, zo bleek… Probleem? Welnee, zodra je beseft dat je in China bent: ga der gewoon ene kopen! 20Y, en twas ne redelijk schone zelfs, nen echte Adidas (hmm).
Language…
Tenslotte uit voorzorg nog twee dingen: foto’s genomen van de “Language” sectie van de LP - het ding was veel te zwaar om mee te nemen, en ik ben niet van het type dat z’n reisgids aan stukken rijt - en van de kaart van Hainan Dao, en Peter een “spiekbriefje” laten maken met een paar essentiele dingskes - zou later nog heel nuttig blijken.
Pics!
Kga een bikke valsspelen, ik lap er ineens de pics van Sanya bij…
The Road Ahead, Sanya-Haikou.
De slaapplekken die Peter aanraadde: Lingshui, Wanning, Qionghai en Wenchang… maar dat was als “idealiter”, natuurlijk.
Cheat Page, Side 1
Het laatste kan in geval van nood ook door een veelbetekend gebaar onder het maken van een sissend geluid overgebracht worden…
Cheat Page, Side 2
BBQ stall in Sanya - delicious! In the upper-left corner, you see Wolfgang peeking.
Not the best pic ever, but couldn’t resist to try&make you jealous…8-)
Reading Quotations From Chairman Mao Tse-Tung on the beach? (What else?)
Chinese dressing up for the beach 
Very nice statue… though I wonder what she was holding before.
Sanya beaches are very nice, except for Russians dring quads and flying these things around your head all the time. But I guess they’re having fun.
I’d call this… a typical image of a Chinese beach. No Sun Please!
Wolfgang and his T-Shirt.
(The back displays the same in Chinese, but that wouldn’t be of any use to you, would it?)
My brand new bike, still half wrapped! - I’m so excited, I just can’t hide it 
Day 1: Sanya - Yalong Bay - Haitangwan (Nantian Hot Springs) - Yingzhou
Alea iacta est.
…en ik ga me ook volledig moeten smijten, want heb maar een heel vaag idee wat dit tochtje gaat brengen…?! Ondanks de bijnaam “the Hawaii of China” is Hainan Dao een eiland dat door de meeste niet-chinese touristen (incl. backpackers) vergeten wordt, en als ze er al geraken, ist negen van de tien enkel om naar Sanya te gaan - had ik al vermeld dat hier begin december de Miss World 2004 verkiezingen zijn doorgegaan? Maar dat wisten jullie vast al 8-]
Maar wat te denken van een fietstocht door de rest van Hainan…? Is er iets plezants te beleven? Zalt weer een bikke meevallen? Liggen er -behalve de autosnelweg- nog een paar befietsbare wegen? Hoe zullen de mensen reageren op een bleke/nog half roodverbrande westerling die ff hun dorp komt binnenfietsen? Zijn er hotels of andere slaapplekken te vinden? En, last but not least, hoe ist met mijn conditie gesteld?? (Die laatste vraag liet ik liever onbeantwoord, eerlijk gezegd.)
Allee, tis nie dak er ni van kon slapen zenne 8-] Ma een mens vraagt zich toch af wat gaat komen…
Russen.
Yalong Bay met z’n 5-sterren hotels laat ik min of meer rechts liggen. Heb na vijf dagen Sanya genoeg barse Russen gezien.
My Way: The Highway!
Na twee keer de verkeerde richting te zijn uitgestuurd door Hainanezen die blijkbaar niet zo bijster vertrouwd zijn met hun eiland (tis begot maar zo groot als Belgie), besloot ik een oud “droompje” te vervullen: met de fiets de autostrade op…
Is vreemd eigenlijk: enerzijds zie je minder dan langs de kleinere wegen, anderzijds hoef je niet constant (!) op te letten dat je niet van je banden gereden wordt en kan je tenminste rondkijken. In tegenstelling tot wat je misschien denkt is het dus ook veiliger: heel weinig verkeer, want laagseizoen en die autstrade vervoert vooral (?) touristen tussen Haikou en Sanya. Per bus of per fiets dus. Overigens: ze lijken hier zebrapaden te hebben op hun autostrades…?! Maar tegelijk een betonnen middenberm, snappe wie het snappen kan. Niet dat een zebrapad in china veel betekenis heeft, hoogstens als beperking voor voetgangers: “hier oversteken en ni elders!”
Krak-krak.
Na ongeveer 10km merk ik dat de “pedalen-as” (het ding heeft een naam, maar wa wast alweer?) zachtjes begint te kriepen. Na 15km dat de derailleur scheef staat: was dat al zo? Ni aan denken…
Russen.
Nog es. Maar het blijkt dat hier ook iets minder venijnige exemplaren rondlopen - of toch vriendelijk genoeg om me spontaan aan te bieden een foto te nemen in de Jacuzzi. Jacuzzi?! In de Nantian Hot Springs bedoel ik. Kostelijk zalig, maar aangezien ik de 100Y al in Blue Sky had betaald (anders wast 128) leek het gratis dus vooral zalig. Net iets anders dan pakweg Fuentes de Georginas, in Guate 3 jaar geleden. Zalig, maar pokkeheet (welja, 42 graden volgens het plakkatje) - net toen de kreeft in me eindelijk wat van de zonnegrill aan het bekomen was, werd hij plots halfgaar gekookt.
Krak.
M’n 10Y zonnebril deze keer, nadat m’n hand nummer twee (de eerste hield de bril vast) er ff aan haperde. Misschien moet ik tochmaar es een Ray-Ban uitproberen - zou er verschil zijn?
Pokdalig.
Voor de fietsfanatici: er zijn geen cols van weet-ik-veel-welke categorie, maar hier en daar toont Moeder Aarde toch een vrij pokdalig gezicht. Alleekom, kgeef het toe, ik geraakte nie overal in grootste vitesse naar boven…:-P
In de hitte van de nacht…
…op zoek naar een hotel is geen lachertje in het donker (twas tegen zevenen) als er geen straatlampen zijn en de trucks je blijven om de oren razen… Gelukkig, een kilometertje na afrit Yingzhou wouden ze me voor 100Y (de afzetters) een kamer geven. Sloppel…
Pics!
Let’s get going!
That bike looks ridiculously small, when I’m looking at it now…
Nantian Hot Springs - The first place on my trip with a swimming pool annex bar!
(Unless you’re Dutch, filter out the sixth can from the right - they also had Anchor, luckily.)
Random Hot Swimming Pool pic…
Guess the russian woman lost her mind or anything.
Nantian Kids’ Fun!
This water was rather cold, though :-/
My Personal 40 degrees Jacuzzi
Looking up from the Jacuzzi…
Yes, my camera survived… (but the Delete button still doesn’t work properly since Shaoshi Shan)
What else can a Man wish: Beers, Books, and… errrrr… Georgeous Women!
Well, it’s still China, you know. You’re sitting there, relaxing, reading a book… and suddenly they start revamping the pool!
But believe it or not, I had thought before that rock was in the way.
One of the Hotter Pools…
Fietsfantasieen
Ter verduidelijking: tijdens het fietsen krijg je nogal veel min of meer vandepotgerukte invallen, die ik hieronder probeer weer te geven…
zodat ze ernaast konden… Hij leeft nog. Bedenking: misschien daarom dat ik in Rusland zo’n sjans leek te hebben met het volk dat ik tegenkwam - het ongedierte zit in Sanya. (en Turkije, aldus Steven) (en wellicht overal waar hun klaarblijkelijke overtuiging dat waarde door prijs wordt bepaald ipv omgekeerd, lijkt steek te houden) (misschien daarom dat ze hier met zo’n nors en impermeabele gesmoelte rondlopen, enkel op de route strandhotel, die dan ook zo kort mogelijk dient te zijn, hier en daar zelfs roltrappen tot opt strand…) (iedere mens neigt onbewust immers tot vermijden van tegenstellingen binnen z’n levensbeeld, tot dat onhoudbaar wordt, en naar een ander beeld dient gezapt - “revolutie”, zou je het kunnen noemen)Day 2: Yingzhou - Xincun - Nanwan Monkey Island - Sancai - Lingshui - Shimei
Monkey Island - How to get there.
Van Yingzhou ging ik met de fiets (doh) oost- en daarna zuidoostwaarts richting Xincun, het toegangspunt tot Nanwan Monkey Island. Daar kan je de boot nemen naar Monkey Island, of een kabelbaan die je rechtstreeks tussen de apen dropt (100Y heen&terug). Na een dag zonder touristenjagers (in Nantian wast heel rustig) was de aankomst in Xincun een ware overrompeling: vooral eens ze doorhadden dat ik m’n fiets wou meenemen en de kabel dus geen optie was, stroomden de bootventers op me af. Voordeel was dan weer dat ik de prijs van 50 naar 20 (enkele reis) kon krijgen. Nog steeds schandalig duur trouwens voor de paar honderd meter tot aan de overkant - temeer gezien Monkey Island eigenlijk een schiereilandje is… Heb zo’n remspoor-bruin vermoeden dat alles over het water moet om de indruk te geven dat het een “echt” eiland is…
Flying Monkeys!
Stel je van het park (40Y) niet voor dat je er “primaten in al hun primitiviteit” gaat zien: het hele spel is zo gecommercialiseerd als het maar kan. Maar de apen zijn plezant om zien - vanop een paar meter afstand liefst: toen ik ff m’n rugzak openmaakte om een flesje water te pakken, zat er zo zere gelijk kieken een Macaca Mulatta boven op me (allee, op de rugzak toch). Sindsdien weet ik (en hij ook) dat apen kunnen vliegen, tot 3 meter ver ongeveer… Vreemd genoeg (en in tegenstelling tot wat LP schrijft) lijken ze geen moer geinteresseerd in fototoestellen - nog die sjans.
Showtime.
Naast apen “in vrijheid” (in de praktijk zijn ze geketend door hun onbevredigbare zucht naar de nootjes constant die door een opzichter als “meelokvoer” geserveerd worden) is er ook een apenshow (inclusief een geit, papegaai en hond), en een “comic show” die ik echter niet zou aanraden voor gevoelige dierenminnaars - tenzij het klappen van een zweep obscuurdere genoegens verschaft, that is. Tenslotte is er ook nog een buddha (of iet zuks) die de zaak gelukzalig lijkt te aanschouwen, wat echter gecompenseerd wordt door een standbeeld van een aap met mensenschedel ter hand, zittend op een stap Darwen (sic) boeken. “Waar in de evolutie is het toch zo falikant misgelopen,” lijkt hij te denken… Maar wie weet, komen er ooit andere tijden?
How to get away.
Terug buiten was ik voor de 791011ste keer verbaasd over de toegewijdheid der chinezen: Het meiske aan het loket aan wie ik m’n Adidas-zak had toevertrouwd had haar boite allang gesloten, maar zat me trou op te wachten… Mooi Per fiets terug weggeraken van Monkey Island was onvergetelijk: eerst in een dorpje vastgelopen waar de enige economische activiteit het drogen van zeewier (b)leek, vervolgens via een lange, stoffige zand-en grind-weg terug, bij momenten schier onberijdbaar (hij stond ook niet op m’n kaart, maar iemand had me gezegd dat het “mogelijk” was). Ik laat jullie fotogewijs meegenieten.
Kanapee?
Eens in Lingshui besloot ik wat gas te geven, dus terug de snelweg op. Rond een uuir of zes (al iets vroeger, ik leerde bij!) nam ik afrit Shimei Bay, in de volle overtuiging er vlotjes accommodatie te vinden… Niets was minder waar. Eerst leek men me nog te zeggen dat er een hotel was, maar na enige tijd had ik door dat ze Xinglong bedoelden, nog es een 15km verderop - en bergop. Twas intussen toch weer donker, en was m’n leven nog niet moe - eerst in Haikou geraken, dammit! Ok, wat dan? Terwijl ik met een kerel aan een winkeltje stond te praten, viel m’n oog op… zijne kanapee binnen! 50Y bovengehaald, en duidelijk gemaakt dat ik daar wel wou maffen…
Na eindeloos twijfelen, z’n vrouw en kleine erbij gehaald, een paar telefoontjes, het halve dorp dat zich ermee moeide, zei hei… Ja! Een zuchtje luchtte uit mijn longen op.
Bed&Breakfast!
Het waren van de betere yuans die ik al heb uitgegeven… De winkelier leek me eerder als “gast” te beschouwen (vroeg me zeker tien keer of dat geld wel voor hem was), en uiteindelijk kreeg ik daarvoor ook avondeten (allemol raar dinges ma wel goe) en een “thee-avondje” met de andere helft van het dorp dat kwam zien, inclusief een soort “burgemeester” (?!). Dan plots, een hoop gestommel, madam die van hot naar her rende, dat allemaal om… een bed voor me vrij te maken?! Naast het hunne, in hun eigen slaapkamer dan nog wel. Kvoelde me redelijk ongemakkelijk bij zoveel gastvrijheid, meer dan wat ik een paar uur ervoor had durven dromen. Ma twaren verdorie zachte dromen…
Pics!
To Nanwan Monkey Island, by boat.
Nanwan Monkey Island: lunch time!
Looks sweet, huh?
Three minutes later, this freaky little bastard was grabbing at my rucksack…
From Ape to Man: One bridge too far?
Monkey Stunt Show!
I ain’t so sure whether he really like it…
En de buddha zag dat het goed was…
Vlooien noemen ze dat dan…
“Together we are strong!” whispered baby-monkey.
I’m a big big monk in a big big world…
Alle wegen leiden naar Rome… ma ze zijn nie allemaal even plat.
In case you’d wonder: it was not the sun that made that rock so pale…
Fields on Monkey Island Peninsula.
Lunch time!
Mongonostalgia…
There were goats as well, but they refused to fit into the frame properly.
On the peninsula, you see some idyllic villages…
Fixing the road: just in time for me!
Coconut Palms, Buffalo Riding and… Electricity.
Back on the Road!
Just before getting to Shimei, a 300m “Sprint for Life” through a dark tunnel.
I could almost touch one of the trucks that passed by…
Just after the tunnel: why life is beautiful.
Would be nice to have an island like this - in my backyard, perhaps.
Dinner at “the shopkeeper’s” house… Dunno what it was, but tasted great!
Fietsfantasieen
Day 3: Shimei - Xinglong - Changfeng - Wanning - Shangen - Longgun - Zhongyuan
Bye Bye Shimei!
Had het de gewoonte geweest in China, hij had me vast en zeker ontbijt op bed gebracht. (BTW: “Hij” had een naam, heb em gevraagd, maar was onopschrijfbaar en vergeten…) Moeite had ie zich alleszins niet gespaard: koffie (van Xinglong natuurlijk, famous all over China for its coffee), een soort koeken erbij, en als “toetje” nog een gelaagd zoet “gebakje”, geen idee wat en nog nergens gezien, ma verdorie goei marchandise! Ik werd ook het spul gepresenteerd dat ze hier kauwen, een soort noot-achtig uitziende vruchten, samen met blaadjes waar ze EEn of andere witte brij op strijken. Het maakt hun tanden deels bruin-zwart, wat ze dan ook trots tonen, maar mijn verhakkeld gebit indachtig liet ik deze delicattesse maar voorbijgaan. (Dacht achteraf: misschien was het wit spul tandpasta, en de noten een natuurlijk plakwerend middel? Yeah right…)
Xinglong, with Hainan’s best: Coffee&Coconut.
Goed, de fiets op (en bij het wegrijden mocht ik alsnog een fotooke pakken), richting de Xinglong Koffieplantages! Tis te zeggen, veel koffie, weinig plantage. De planten zijn er wel natuurlijk, maar de enige plek waar je als non-chinese speaker binnengeraakt is een kleine tentoonstelling (allemol chinees) gevolgd door een grote shop met coffee-coconut combinaties in alle vormen en kleuren: gewoon, instant, koekjes, snoepjes,… Vree lekker, je mag natuurlijk proeven, ma het voornaamste blijft kopen. Kortom: Xinglong is leuk als je toevallig in de buurt bent, ma kzou er geen te grote omweg voor maken…
Bijgeloof.
Zat nog altijd wat achter op schema, dus besloot ff goe door te rijden: de gewone weg tot Wanning (met een verukkelijke portie fried noodles(2Y) in Changfeng, en dan de autostrade op: langs Damao, Hele (spreek uit heuleu), Shangen… Iets voorbij Shangen staat een bord dat de afstanden tot Longgun, Zhongyuan en Haikou vermeldt. So? Wel, de cijferkes van de afstanden zouden numerologen een tikje wild maken, het leek alsof ze enkel de cijfers 1 en 9 in voorraad hadden… Zag dat echter pas toen ik er vlakbij was, te dichtbij voor een foto en wou niet omdraaien - teveel tijdsverlies. Maar zat er toch ff aan te denken, verdorie, khad een foto moeten pakken… Volgende keer misschien…?
Pech-strook: wanneer niet alleen vogeltjes fluiten…
Het moest er een keer van komen. Je rijdt kilometers over grindwegen en keiwegels, zonder probleem. En dan ga je de autostrade op, fietst netjes over een brede pechstrook zonder zichtbare bandverscheurende gevaren, en plots… Pfffwwiiiieeeeet. Platten tuub! Grmblhhh. Had wel m’n bandplakspul bij, maar toch eerst tot de volgende afrit wandelen want zat ook bijna zonder water.
Fluo to the Rescue.
Chinezen kennen blijkbaar het concept “auto-stop” niet, ofwel zijn ze even associaal/paranoia als wij westerlingen, maar dat kan ik me moeilijk inbeelden. Hoog sprong m’n hart dan ook toen ik plots een kamion zag staan langs de weg. Dacht eerst dat hij ook in panne stond, maar nee, toen zag ik een paar fluo-pakjes: het bleken werklui te zijn die daar god-weet-wat in de berm aan het doen waren.
Deja-Vu
Nu bewees het kaartje van Peter z’n nut: binnen de twee minuten lag m’n fiets achterop, en wij op weg naar het FietsHerstelCentrum… Eerst naar de volgende afrit (dacht eerst ff zwaar te kunnen trichen op die manier), maar nee, daar ging het nie, dus terug naar Shangen 
Bij tweede passage dan toch maar een foto van dat verrekte plakkaat gemaakt, want moest natuurlijk opnieuw langs dezelfde pech-plek passeren… Fietsen, cd-speler keihard gezet als struisvogeltechniek (om de Pfffwwiiiieeeeet nie te horen vaneigens) en… Zonder bandscheuren tot voorbij de werkmannen! Zuchtje.
Trouwens, EEn van de plezantere kanten van het fietsen langs de autostrade was dat ik sommige vrachtwagens begon te herkennen, en zij mij, met een glorieus toeteren tot gevolg elke keer als ze passeren. Bizarre vorm van communicatie, dat wel, maar hun “thumbs up” en brede smile gaf me af&toe wat extra courage
Creatief met Pantene
Deze keer op tijd (bij klaarlichten dag) gestopt in Zhongyuan, en jawel, dat helpt nogal bij het vinden van een hotel: 30Y voor een oude maar propere kamer, met goeie douche - da laatste vind ik persoonlijk belangrijker dan het bed. Vond van mezelf dat ik uren in de (Noorder)wind stonk en nog een paar dagen te gaan… Dan maar zelf een wasje en een plasje gedaan: afwasmiddel was er niet, maar iets wat mijn haar kan gewassen krijgt moet zeker m’n kleren aankunnen: Pantene Pro-V natuurlijk (Ja Leen, nog steeds… Je denkt toch niet dak na z’n jarenlange bewezen diensten nog naar een gewone shampoo zou overstappen? Moehah. Tis wel de Chinese versie, die riekt precies een bikke anders - heb verdorie half Beijing afgelopen toen m’n vorige pul uitwas…) En om te drogen, zie foto: tziet er belachelijk uit, ma mijne broek was wel droog de volgende morgen!
Pics!
The stuff they’re chewing all the time
In the shopkeeper’s living room: Chinese Elementary School.
Bye Bye Shimei - with the shopkeeper waving…
Noorderwind…
Xinglong, and a taste of coffee…
Why is that giant truck tire hanging down that bike, you must be asking, right?
Hier en daar durft er es een boom in de weg te staan.
Ze betrouwden het nie al te verre…
I was considering to take a break at the next stop… but this changed my mind.
Anybody who figures what exactly they’re meaning?!
Now I know where Tai Chi comes from.
I was actually surprised to see two bikes for only four people.
Flat Tire - No, that bus wasn’t stopping.
My lift to the Bike Repair Center!
5 quai for preferential service…
Yes, I’m superstitious.
Zoek de Vout.
Coffee overdose - even chewing gum.
Or do we have these too?
Creatief met Pantene.
Creatief met Savat.
Creatief met spiegel…
Ik kan het nie en nie laten met damp te spelen, sorry.
Fietsfantasieen
Day 4: Zhongyuan - Qionghai - Tayang - Changpo - Fengjia Bay - Qinglan/Gao Long Bay
Vehikels.
Zonder twijfel de mooiste fietsdag. Het begint in Zhongyuan, een onverwacht vrolijk stadje, vanwaar ik noordwaarts koers zette richting Qionghai. Bij vertrek kocht ik wat sappige dumplings (jaozi), EEn van m’n favoriete hongerstillers, en zette me een kilometertje of vijf verder langs de weg om ze te verslinden- en intussen de passerende verhikels op de gevoelige flashdisk vast te leggen. Trike-fans aller landen, hier moet u zijn! Nie slecht, wat ze zoal in mekaar knutselen.
Cellulitis.
Voorbij Qionghai passeerden Tayang en Changpo de revue, een weg met tientallen heuveltjes - zou De Moeder hier niet pokdalig noemen, eerder in een vergevorderd stadium van cellulitis. Na drie dagen training en onder het exclameren van m’n aloude stormmotto “Er is geeeeeen beeerrrggg…” vloog ik er natuurlijk in ontstuitbare vaart overheen.
Het mooiste is misschien nog dat je na een tijd merkt dat je vlak langs de oceaan rijdt, waarvan je af en toe een glimp opvangt. In Fengjia Bay gekomen kon ik dan ook niet aan een verpozing langs de waterrand weerstaan.
Truuk.
Bleek dat daar ook een paar ouw peekes met schepnetten aan het vissen waren naar minuscule visjes (als aas?) en een paar kinderen speelden er op het strand. Dat Moment (tromgeroffel…) staat voor eeuwig geboekmarkeerd als “Toen ik De Truuk doorkreeg om Goede Foto’s van Mensen te nemen.” Klinkt overdreven bombastisch, maar (misschien had je het al gemerkt) ik vind niets zo moeilijk als goede foto’s van mensen nemen - en daarmee bedoel ik natuurlijk, niet geposeerd, niet stiekem (met tele-lens) enook niet brutaal-ongewenst. De “Truuk”, of toch EEn die werkt: ga er opt gemak bijzitten, laat ze eerst aan jou en de camera gewoon worden, neem (vooral als het kinderen zijn) eerst een foto van jezelf of iemand anders en toon die, and then… point&shoot! Nu, niet dat het resultaat van wereldklasse is of zo, maar ik was er toch heel content van - en heb sindsdien meermaals die techniek succesvol toegepast. [BTW: je moet er es op letten, veel “award-winning” foto’s tonen IMHO weinig respect voor het “object” (sic): vaak zijn ze stiekem (tele) of brutaal (shoot voor ze nee kunnen zeggen) genomen…]
Enfin, oordeel zelf…
Er zijn wegen en wegen.
Normaal was m’n eindbestemming die dag Wenchang, waarmee ik alsnog “op schema” (volgens de richtlijnen van Peter) zou raken, maar net voor Huiwen kon ik ook een splitsing meer oostwaarts nemen - hoewel die niet op de kaart stond. Een verbazend goed Engels sprekend (minstens 100 woorden 
ouw manneke ze me dat die weg inderdaad naar Qing Lan en Gao Long Bay leidde, dus ok, go for it!
Tja… er was een “weg”… gepland, denk ik. Na een paar honderd meter ging de asfalt over in een mix van grind, zand en glas(!), om nog een wijle verder helemaal te verzanden. Na een paar kilometer zoegen en bidden voor m’n banden, kwam ik op een viervaks provinciebaan in heraanleg (en twas nodig), en tenslotte op een vijfvaks boulevard tot Qinglan.
Financial Holiday Resort.
Gao Long Bay bleek een Financial Holiday Resort, war banken e.d. hun snoepreisjes en meetings hielden. M’n portefeuille rook onraad bij de geur van zoveel kluiten en sterrenhotels, maar als de nood het hoogst is… Plots verscheen uit het niets Mr. Han Yi Ming, de “Wenchang Municipal Investment Promotion Bureau Vice-Director“. Kort gezegd: hij wist een royale kamer in een bungalow voor me te regelen voor 80Y, en belde me ff later op om mee te dineren met de “andere” investors die op bezoek waren uit Shanghai… Ahum. Ik m’n properste kleren aan (euh… concreet: de mouwen en pijpen van broek en hemd eraan geritst), en schoenen… tja, ik had nog nie eens sokken bij. Whatever. Het diner was delicieus, inclusief de befaamde “Wenchang Chicken”…
Close Encounters with the Wong Kind.
Na het eten had ik nog wel zin in een pintje on the beach, en bleek dat de rechterhand van Mr. Han dat ook wel zag zitten. Great! Alhoewel… Als ik dat gesprek hier zou pogen neer te schrijven zou het gegarandeerd dichtslibben in verbloemingen en andere woordomleggingen. Het begon toen hij onverwacht m’n hand vastpakte en er een kus op lekte, tussenin bleek dat hij een obsessie had voor “big and hairy“, en het eindigde met m’n woorden: “I guess you should consider moving to Africa if you really wanna find someone who can bend over to s*** himself…”
Ma kben heel vriendelijk gebleven - een pintje op het strand hoort nu eenmaal niet verpest te worden.
Pics!
Me and My Trike, we are one…
More rice fields…
I’m sure they have big plans for this road.
Does this give an idea of how small she really was?
I’m not sure whether he knew the concept “picture”…
Pacific Kids.
Pacific Grandpa.
Tja, dat krijg je als je een steenslijperij tussen de palmbomen zet…
Fietsfantasieen…
The Guy That Speaks English. Als de nood het hoogst is, dan is hij nabij - je moet gewoon geduld oefenen en het komt allemaal in orde. Serieus. In hoeveel restaurants, winkels, ticket offices,… the guy (or girl) that speaks English plots uit het niets kwam opduiken en alles Simpel maakte, tis ongelooflijk. En serieus trouwens: heb echt de indruk dat ze in elke shop in China EEn iemand wordt aangeworven enkel en alleen omdat hij of zij Engels spreekt. Maar die mag dan nie in conge zijn natuurlijk…
Day 5: Qinglan - Dongjiao - Qinglan
Een daguitstap in een fietszesdaagse in een droomreis.
Of het aan de ongekende zachtheid van het bed lag of iets anders weet ik niet, maar het was tegen de noene eer ik m’n oogleden eindelijk bereid vond zich op te spannen. Ongeveer drie tellen later besloot ik nog maar een nachtje te blijven - de keuze tussen nog ff wegsoezen of me te reppen voor 12:00 check-out was niet de moeilijkste ooit.
Een rustdagje dus? De fiets genomen naar Dongjiao, of wat had je gedacht.
Mess with the best…
Er ging echter ook een overzetboot mee gepaard, waar ze de eeuwenoude truuk “5Y heen, 25 terug” (voor ocharme 500m) toepasten - ik had erop zitten wachten, ma nog niet gezien in China. Op de terugtocht, na eerst hard bargainen (de kerel vroeg eerst 50 en was een ongelooflijk irritant manneke) paste ik echter een eigen stukje mensenpesterij toe: “Jij bent alleen om je boot vast te houden, je geld ligt hier 10m verder en sebiet waait het weg.” Stout van me.
Hij heeft enkel het briefje van 20 meegeritst, en hield er -na een sprong richting boot- een natte broekspijp en geblutste knie aan over. Tzal em leren - mess with the best, die like the rest! 8-P
Dongjiao Bay.
Soit, tussenin een mooier verhaal: Dongjiao Bay blijkt veel schoner als Gao Long: coconut trees everywhere, iedereen zit er relaxed bij, en er is een klein&fijn strandje op de koop toe. Net toen ik er passeerde piepte de zon van achter de wolken (oh ja, laatste twee dagen waren grotendeels bewolkt, ideaal fietsweer) en drie minuten later zat ik in het water… Meer moet da nie zijn, een oceaan is ook goed
Coconut Forest.
Vanuit Dongjiao leidt een lekker grindwegje naar het Coconut Forest, iets beter als de koffieplantages gelukkig: heerlijk frisse kokosmelk, een ventje klimt er voor de show tot in de top van een kokosboom (voor 5Y, ma je krijgt er een noot bij). Was nogal hongerig, ma de noten zijn niet zo geschikt om te eten, het vruchtvlees is nogal dunnekes (BTW, wat is eigenlijk het verschil? andere soort? de leeftijd?). Toen ze m’n honger zagen, kwam EEn van de mama’s aanzetten met een soort paarse wortels… Zagen er nogal vervaarlijk uit, ma nie slecht.
Jamjam.
De dag werd besloten in EEn van de “point&eat” zeevruchtenrestaurants, waar je je eten in aquaria kan zien zwemmen: ik heb de dood van ettelijke schelpdieren op m’n geweten, waaronder iets wat een kruising tussen een octopus en een mossel leek. Jamjam
Pics!
At least they weren’t staring at me…
Taking a pic is like taking a shit - in China 8-P
Dongjiao Bay: Anything else, milord?
The mama helping me to peal the purple roots.
The youngest one still had to learn how to manipulate tourists…
Fietsfantasieen
Tragedy & Suffering
Uncontrollable Nature
Action Makes Impact
(benieuwd hoe lang het gaat duren voor de eerste Tsunami-moppen verschijnen…)
(overigens, nix mis met zo’n moppen: Humor helpt vergeten.)
Day 6: Qinglan - Wenchang - (Donglu - Dazhipo - Sanjiang - Meilan) - Haikou
De Laatste Loodjes
Op de laatste fietsdag weinig nieuws onder de zon, behalve dat de noord-oosten-wind naar het oosten draaide en ik naar… het noord-westen moest! Geen pfwiet-geluiden meer, enkel het zoemen van m’n banden over de snelweg naar Haikou. Oh ja, en het knorren van m’n maag in tevredenheid over de kippepoten in Wenchang…
In Haikou bleek m’n rugzak wonderwel gearriveerd, en wachtte een (redelijk) goed hotel me op.
Pics!
Finally, some company.
A Coco Tree doesn’t come out of nothing, you know.
My 6-quai lunch in Wenchang - Guess what the dish up front is…?
Kippeballekes en -klauwen (het laatste is letterlijk op te vatten).
Trikes seem to be standardized in Wenchang.
Two cooking boys in the Wenchang restaurant.
Fietsfantasieen
Day 7: Haikou
Op de zevende dag blikte hij terug, zag dat het Goed was, verkocht z’n fiets, nam pen en papier ter hand en begon als een gek te schrijven……
Fietsfantasieen
The Man, The Compass, The Bike.
Tags: Part IV: Hainan Dao
