Eastbound: 1 Man, No Plan

INTROMEZZOOKE:
…”zo gadet nie lukken” zei ik vorige keer nog ter inleiding, met als vaste plan om het daarna hEEl beknopt te houden. Wie me een bikke kent kon terstond bevroeden dat dit plan tot mislukken gedoemd was, wat het dan ook op theatrale wijze gedaan heeft.
We zullen zien dus, zolang ik er niet de brui aangeef…

---

Is er nog gas?

De wintertijd is er! Was toch ergens ff spannend, en geloof het of niet: heb in de nacht van 30 op 31 oktober m’n gsm laten aanstaan - you never know. Nix gehoord, nix gelezen, dus alles dik in orde…? Allee, tenzij tegenbericht ga ik daar vanuit - ma kzou toch es graag weten hoe het gegaan is….? (Voor wie deze paragraaf weinig- tot nietszeggend is: nevermind, though Fluxys may ring a bell…)

Bier met Pralinen

Om 5h30 des zondagsmorgends in een nieuwe stad aankomen - na een uurwisseling dan nog, en ik die dacht dat de Russen zelfingenomen ende nonsensmijdend genoeg zouden zijn om daaraan mee te doen - is een bikke raar. Zelf ben je klaarwakker, maar alles is nog dicht…
Niet getreurd, heb me dan maar olijkelijk in een american-style bar neergeplant en daar koffiedrinkendgewijs de verplichte St Peter lectuur tot mij genomen. Zondagmorgen, dus het meeste volk dat je ziet is eigenlijk nog wakker maar wel zwaar vernebeld…
Was net zo half en half van plan me richting het International Youth Hostel te begeven toen een langharige aziaat me (in het Engels) de vroeg hoe laat het was - khoorde hem al van ver komen Enfin, hij bleek dus Chingis (jawel, zoals Khan!) te heten, afkomstig uit Buratsia, de regio ten oosten van het Baikal-meer… Kreeg zo’n bikke hetzelfde gevoel als onlangs in de Vesalius-kebab in Leuven toen er twee chinezen voor me en EEn achter me stond: als Mozes niet naar de berg gaat, komt de berg wel maar Mozes. Hij woonde tegenwoordig in St Petersburg om daar in een buddhistische school/tempel les te geven en te gidssen, maar dezen typ was dus afkomstig van vlakbij het Baikal-meer en dus voor mij dus een onschatbare bron van informatie!
Probleem met bronnen is dat je ze moet kunnen aanboren… Terwijl waarde Chingis boordevol enthousiasme en goeie wil was, zat z’n Engels maar net boven het niveau van het gemiddelde Thaise madammeke… Nugoe, goeie drinkers goeie vrienden moet em gedacht hebben, want efkes later stond er een halve liter Baltika voor m’n neus - twas toen rond 7h smorgens… Onverdroten zette ik er echter enkele sublieme Belgische chocolaatjes (kadoke van zusjes) tegenover, en met behulp van brokjes Engels, gebarentaal, en het Berlitz phraseboekje dat Pieter me terlaatsterstonde nog wist te bezorgen kwamen we al een heel eind. Zover zelfs dat hij uiteindelijk nog met me meeliep tot aan de hostel - normaal zou ik hem daarna nog terugzien, maar om EEn of andere reden is dat misgelopen. Nugoe, was plezant, in another life perhaps!

If you talk the talk…

… you’ve gotta walk the walk, aldus het gezegde. Ter verduidelijking: ik ga er altijd prat op dat, wanneer ik in een stad toekom waar ik nog nooit geweest ben, ik in principe geen metro, taxi, tuk-tuk, or whatever neem… Welnu, in St Petersburg heb ik dat ff letterlijk genomen: in drie dagen tijd geen enkele metro… M’n voetzolen en bottinen waren er wat minder gelukkig mee, maar het loonde de moeite: diene Peter heeft daar een uitzonderlijk manjefiek stadje neergepoot!
Na een verkwikkende douche - beeld je es in dat je drie nachten na elkaar op de trein doorbrengt en je komt misschien in de buurt van de heerlijkheid die deze belevenis in me naar boven bracht - begon ik met een strolletje langs Nevsky Prospekt, zowat de hoofdstraat, die +- recht op het water afloopt (Barca-lovers kunnen het wellicht vergelijken met de Ramblas, maar dan… met auto’s in het midden 8-]).

Willekeurige observatie: Rozen zijn hier verschrikkelijk duur! Voor een simpel blommeke betaal je al rap 60-80R, een half fortuin voor de gemiddelde Rus! (Voor de dames: als je dus ooit van een rus een boeketje rozen krijgt, weet het dan alstenblieft naar waarde te schatten of hij gaat er niet content mee zijn…)

Daarna verdergestrolld over het water, achter St Peter & Paul’s Fortress door, terug over het water - allemaal heel schoon moetek zeggen, het zicht op de oevers is zonder meer fantastisch. Bij een soortement “eeuwigbrandend vuur”, vermoedelijk ter ere van gesneuvelden van EEn of andere oorlog maar geen idee van welke, nog met een groep kadetten van de militaire school kennisgemaakt (allee, kdenk toch dat het zoiets was)… Zij wilden fotokes van zichzelf, en ik zogezegd van mezelf maar eigenlijk vooral van hen, dus na heel wat heen- en weer-gebaar staan ze bij mij op de gevoelige flash, en heb ik een zekere Maxim een onnoemelijk plezierke gedaan door hem na afloop zijn adres te vragen en een handje te schudden…. Bikke bizar allemaal, temeer omdat het deze keer Echt allemaal in gebarentaal te doen was - we gaan erop vooruit
Na al dat gestroll en gebaar waren lichaam en geest betrekkelijk doodmoe… Die avond nog wat op zoek gelopen naar een rustig kafeeke, maar niets gevonden, dus ne keer vroeg gaan slapen…

Tags: Part I: Russia

This entry was posted on Thursday, November 4th, 2004 at 8:01 pm and is filed under Part I: Russia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.