Eastbound: 1 Man, No Plan

Over die Poolse vrouwen…

… daar moest ik nog iets aan toevoegen. Mijn exemplaar had blijkbaar nog een extra kenmerkende eigenschap: ze snurkte luider dan om het even wie of wat ik ooit tevoren heb gehoord… mannekes! Kwam er eigenlijk op neer dat ik om het half uur wakker werd van een nieuwe boom die omviel, om dan op te staan, ff rond te lopen, en vol goeie moed terug te gaan slapen… A helluvanight… Heb daar normaal later nog een extraatje over te vertellen, ff geduld.

Moskou: Money, Maestro! Cash, Cirrus!

Rare stations hebben ze hier: de sporen lopen precies altijd dood op het station, wat dus ook betekent dat je na het uitstappen gemakkelijk nog een halve kilometer moet lopen voor je eindelijk “in het station” bent. Allee, tis gelijk in de ouwe films, zullen we ma zeggen.
Te voet van het Belarosky station naar het Kremlin, bepakt en bezakt en door iedereen bekeken… Onderweg nog ff gestopt om roebels te tanken - er was sowieso geen enkele bank open om traveller checks te wisselen, dus heb es m’n gewone bankkaart (debet) uitgeprobeerd. En jawel, Maestro (of is het Cirrus?) leverde me netjes een stapeltje roebels af. Voelt toch wat geruster, met wat bruikbare cash op zak - voor zover ik weet is het in Rusland nog altijd “illegaal” om in gewone winkels met dollars te betalen (?).

Ticket to St Petersburg

Eerste poging: mislukt. Na een kwartier wachten, en nog vOOr ik zelfs maar een poging kon doen om te zeggen wat ik wou, begon de dame achter het loket me een hele rij in het Russisch af te steken, hier wijzende naar EEn of ander plakkaat dat daar bij haar hing. Vermoed dus dak bij het verkeerde loket was, ofwel speelde ze gewoon met m’n voeten.
Tweede poging, iets beter voorbereid: op basis van een voorbeeldje in m’n travel guide een papiereke gemaakt met daarop int Russisch: “Een kaartje naar St Petersburg, coupE, voor vanavond alst kan en merci op voorhand”. Vol goeie moed terug beginnen aanschuiven… tot er plots een vrouw met haar dochterke achter me kwam staan en vroeg of ik “the last one” was.
Gotcha! Iemand die engels sprak en achter me in de rij stond, ge ziet da van hier dak die ff zwaar ging gebruiken om me uit de penibiliteit te helpen Wat bleek nu echter? Die madam (Olga, bleek achteraf, met haar dochter Alexandra) had blijkbaar wel zin in een klapke, en na de succesvolle aanschaf van een ticket naar St Peter (600R, geen geld) bood ze me plots aan om me een bikke van Moskou te laten zien!

Olga&Alexandra, en het Moskou van de Scientists

Wat bleek nu? Olga gaf oa. les Engels, en was tot voor kort gids geweest in Moskou… Wa kunde nu nog meer wensen op zone dooie zaterdagmorgen in Moskou? Rugzak bij de luggage service in het station achtergelaten, en daarna liet ik me met veel plezier op sleeptouw nemen…
Het hele verhaal van O&A is wat te lang om hier te doen… Belangrijkste is dat ze tot een familie van wetenschappers behoorden, die het tegenwoordig blijkbaar hard te verduren hebben omdat er nie echt veel geld meer wordt vrijgemaakt voor wetenschappelijk onderzoek - wat haar de verbitterde uitspraak “Perestrojka was not for everyone!” ontlokte… De rondleiding was dan ook doorspekt met verbeten nostalgie. Moeilijk eigenlijk - in zekere zin had ik met hen te doen, anderzijds moet je evengoed beseffen dat die “scientist families” vroeger tot de happy few behoorden, en ze er toen waarschijnlijk meer dan tevreden over waren. Kort samengevat veroordeelde Olga alles wat er sinds de Soviet-revolutie is gebeurd - hoewel ze aarzelend met me akkoord ging dat verandering ook goed kan zijn, en in zeker zin normaal… Tegelijk echter moet ik toegeven dat ik sindsdien ietwat anders aankijk tegen EEn van m’n favoriete kreten, “Embrace Change” … Overigens, het hele Soviet-verhaal noemde ze even bitter “The Tragic Experiment“…
De rondleiding bracht ons ook in het “House of Scientists“, een prachtig gerestaureerd gebouw in principe enkel voor die wetenschapsfamilies, EEn van hun weinige overgebleven privileges. Nadat ze me niet zonder trots had binnengeleid (door het tonen van een soortement “badge”) kon Olga het niet laten me daar op een theetje en koekje te trakteren. Wat ik na enig tegenstribbelen dan maar met graagte aanvaard heb Verder nog gezien: de pas gerestaureerde Church of the Savior, het indrukwekkende Ministerie van Buitenlandse Zaken (Rusland moet blijkbaar heel erg veel buitenlandse zaken hebben…), en een soortement supermarktje waar ik een homp brood en kaas heb gekocht als avondmaal…

En dan de trein op!

Tags: Travel

This entry was posted on Tuesday, November 2nd, 2004 at 7:14 pm and is filed under Travel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.