29/10: Warschau-Moskou: Women Only
Warschau, en het bestijgen van de Trein
Een verkwikkende nachtrust later stapte ik van de trein in Warschau. Grote stad, modern station zou je denken: nix van. Ware het niet van het aantal sporen, kzou gedacht hebben dat we ergens temidden het poolsche platteland waren beland.
Het was me nog altijd niet duidelijk of en waar ik nu precies zou moeten overstappen, maar hier bleek dat ik alleszins niet in de wagon kon blijven waar ik zat: vriendelijk doch kordaat stuurde m’n conducteuse naar het volgende spoor - waar echter (nog?) geen trein stond… Daar kwam ik echter in EEn van de weinige soorten situaties die ik echt de muren van oploop: ik wist niet waar ik precies moest zijn, maar enig rondvragen en op de timetables kijken leerde me dat het *alleszins niet daar* was…
Uiteindelijk teruggekeerd naar spoor waar ik was aangekomen, waar het tweede deel van de trein uit Brussel nog stond te wachten… en zag daar plots iets van “Ost-West Express Brussel-Moskva” op staan… Daar wist men me echter te vertellen dat dat het “russische” deel van de trein was, maar dat er even later nog een tweede, poolse deel zou voorgereden komen - en daar moest ik natuurlijk zijn.
Het onwaarschijnlijke werd bewaarheid: daar was plots het blauwe, poolse deel! Navraag daar leerde me echter dat er *volgens hen* iets mis was met m’n tickets: ik had wEl een treinticket Warschau-Moskou, maar de reservatie voor m’n slaapcoupE ging slechts van Brest tot Moskou…… IMHO logisch (wa voor zin heeft het om overdag in een slaapcoupE te zitten, dacht ik zo), maar dat was buiten de Polen gerekend. No can do.
Om een lang verhaal kort te maken (welja, volgens _mijn_ definitie van “kort” dan ;-)), uiteindelijk ben ik er met de hulp van een Poolse journalist die daar toevallig stond te wachten en een bikke voor tolk wou spelen, en met SERIEUS aandringen (”I’ll pay extra! I’ll pay extra!”) in geslaagd om me met pak en zak door het deurgat van een reeds wegrijdende trein te wringen…
Oef. Zag het al voor me dat ik in Warschau zou blijven hangen, nie bepaald een goei begin van de trip… Nadat de polen me naar de russen hadden gestuurd omdat ze niet wisten wat gedaan met me, en de laatsten me even gezwind terug naar het poolse deel sleepten - heb me zelden zo welkom gevoeld - mocht ik me mits bijbetalen van een schone 32$ boven het welgebolde lichaam ener poolse schone smijten…
Women Everywhere
Enfin, totdaar dus het opstappen op de trein - tis het resultaat dat telt he. Nadat ik een bikke bekomen was, keek ik ne keer goe rond naar al die Polen (of Russen?) in m’n wagonnetje. Groot was m’n vebazing echter, toen bleek dat er behalve EEn andere man enkel vrouwen zaten! Tot op vandaag heb ik geen enkel idee waarom - misschien was er in Moskou een algemene vergadering van de Oost-Europse boerinnebond? of van de proletariennes aller landen? Enfin, mijn voorlopige definitie van de gemiddelde poolse treinreiziger was dus: ketting-Kent-rokende vrouw van middelbare leeftijd, vol-slank tot ronduit corpulent, en met een naar mijn mening vrij kwalijk riekende parfum…
Enige andere te vermelden items zijn het wisselen van de onderstellen van de treinen gezien in Rusland de sporen iets breder zijn — treintje opheffen, ondersteltje wegrijden, ander ondersteltje in de plek, treintje terug neerzetten en hop klaar — en het feit dat ik aan de grens met Belarus wel een deklaratsia heb ingevuld maar geen kopie ervan heb gekregen, en dat ze me aan de grens met Rusland zelfs niet wakker gemaakt hebben voor controle… Gevolg van dat laatste is dat ik nu in Rusland ben zonder mijn dollars en fototoestel te hebben “aangegeven”, dus als ik onsjans heb vertellen ze me later aan de grens met Mongolie dat ik de dollars van de zwarte markt heb en dat ik het fototoestel hier heb gekocht dus taksen moet betalen.
Maar voor de rest ziet de toekomst er Ronduit Rooskleurig uit! 8-D
Tags: Part I: Russia
November 2nd, 2004 at 7:42 pm
Ik zou me over die deklaratsia niet al te veel zorgen maken. Ik had er ook geen (op de trein Helsinki-Moskou zeiden ze dat dat niet nodig was voor geld, aan een fototoestel heb ik zelfs nooit gedacht, ik wist wel dat je een GSM moet aangeven maar dat had ik niet bij), toen heb ik nogal verontrustende berichten gelezen in Lonely Planet en bij het oversteken van de grens naar Mongolië bijna al mijn geld op verschillende plaatsen verstopt en enkel mijn overblijvende roebels, 100 €, 20 $ en wat zloty’s aangegeven, wat geen enkel probleem was. Ik heb van mensen die met de trein de grens hebben overgestoken gehoord dat de douaniers zeiden dat ze geen geld mochten uitvoeren, en toen een nieuw formulier hebben gekregen waarop ze moesten invullen dat ze geen geld hadden. Just say “nyet”