Eastbound: 1 Man, No Plan

Hi all!

Er is heel den dag geen vonkje elentriek geweest (sinds vannacht eigenlijk, vree handig als je plots door Moeder Natuur gewekt wordt maar je behalve je GSM-schermpje geen enkel lichtpunt in de duisternis vindt), dus m’n plan om alvast het eerste deel van de trip hier te placeren werd carrEment gedwarsboomd. Ma na enig geflikker ende geflooi zijn Het Licht en haar aanverwante kunstmatigheden terug tot ons gekomen.

En verder? Houdt ulder vast, tis weer het moment van “een daguitstap in een moto-weekje in een Azie-reis“… Na een 700-tal kilometer motorijden over allerleisoortige wegen met een berijdbaarheid variErend van autostrade tot “hobbelputtige-route-waar-er-verondersteld-wordt-een-weg-te-zijn” ben ik in Sapa aanbeland, in het uiterste noorden van Vietnam - op een paar tientallen km van China, en 1600m hoogte

De motoreis was tot nu toe simpelweg formidabel, na dit alleterreinsparcours kan ik met m’n ogen dicht een rijbewijs halen zouk zo denken 8-] Maar daarover later meer. Morgen is het de beurt aan de Fansipan-berg (of Phan Si Pang zoals de vietnamezen hem noemen), met 3.143 meter de hoogste berg van Vietnam. Normaal duurt dat drie dagen en moet het onder begeleiding van een (80$ pp kostende) lokale gids annex dragers, maar wij gaan het alleen doen op EEn dag… Ahuh?! De verklaring daarvoor zit in de “wij”: de laatste vijf dagen reis en rij ik samen met een Frans koppel uit de buurt van Toulouse, Franck en Guenaelle, en Franck zijne job is… (3 keer raden) berggids! Keet weer getroffen Hij heeft de zaak ne keer bekeken en zegt dat dat het goed moet te doen zijn, en wie ben ik om hem nie te geloven? “Hop-hophophop, boven op m’n… berggids!” (agge dees nie vat, doe dan geen moeite)

Om 6 uur morgenochtend vertrekken we, dus uw dienaar zal weer maar es een poging wagen om voor middernacht in z’n bed te geraken. Meer details en betrekkelijk spectaculaire foto’s volgen dus later. Voor wie nie kan wachten en benieuwd is naar de miserie en cours de route: een klein valpartijtje van mijnentwege (iets te fel voorrem getrokken in los zand in een haarspeldbochtje - gelukkig maar aan 5 per uur maar tis de eerste en laatste keer dak da heb gedaan), naftetank lek en moeten laten lassen (3.5$), alternateur kapot en vervangen (6$), en een iets zwaardere valpartij van Guena met een paar lekkerblauwe plekken, schavingen en een gebroken gear shifter (10$) tot gevolg. Niemendallekes dus, gezien de ongelooflijke primitieve handigheid waarmee ze die Minsk-beesten kunnen herstellen.

Magoe, eens terug in Hanoi volgt het hele verhaal - beloofd.
A la prochaine!
Free

PS. Had op Oudejaar in China iets gezien waar ik tot vanavond -bij het consumeren ener fles “Sapa” wijn samen met de Fransen- nie meer aan gedacht heb: hoe doe je een fles wijn open zonder kurketrekker?
De veronderstelde oplossing: omwikkel het gat van de fles met een handdoek of iets dergelijks, hou de fles horizontaal en klop hem langzaam maar krachtig tegen een muur (hoewel creatievere ondergronden natuurlijk toegelaten zijn). Beetje bij beetje zou de kurk er moeten uitkomen - iets eleganter als het ding gewoon de fles in duwen aggetmijvraagt.
Nu beweren (vermoeden) de Fransen dat dit enkel met de “slecht bekurkte” Aziatische flessen zou lukken…
Je hoort me al komen: Wie kan dit es uitproberen? Let me know!
PPS. Voor de techies/grafisch onderlegd gespuis: is er een simpel prog waarmee ik MPEG2 films kan converteren naar kleiner formaat zodat ik ze kan posten op de blog? Any help appreciated. Freeware of astalavista-featured zou leuk zijn…

Tags: Part V: Vietnam Vagabonding

This entry was posted on Saturday, January 29th, 2005 at 3:43 pm and is filed under Part V: Vietnam Vagabonding. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.