Eastbound: 1 Man, No Plan

North-West Vietnam by Minsk: A taste of skyline.

[Voor de zekerheid nog maar eens: je moet hieronder klikken om de rest van het verhaal te lezen…….]

Day 0: Preparing to leave… once again

Het deja-vu gehalte was niet van de minste: behalve het regelen van de Minsk bij Cuong, was er net zoals in Sanya enige shopping te doen voor vertrek: nieuwe zonnebril (iets duurder deze keer, en gelukkig ook iets steviger), poncho tegen de regen maar geen regenbroek wegens te klein (of wa hadde gedacht), kaart van Noord-Vietnam, enige alimentaire voorzieningen voor noodgevallen,… En tenslotte natuurlijk een nieuwe sportzak om heel de handel in te stoppen - dit keer een Adidas-fake, die echter na een uur begon te scheuren, blijkbaar is de chinese fake beter als de vietnamese… Magoed, alles bij elkaar een dollar of zes zeven, we gaan nie beginnen muggeziften he
In het “Youth Hotel” waar ik verbleef maakte de aanvankelijke vriendelijkheid een bocht van 180 graden toen ze doorhadden dat ik m’n mototoer in een andere shop had geboekt dan deze die zij voorstelden - ook al beweren ze altijd bij hoog ende laag dat ze voor zoiets geen commissie opstrijken… In plaats van gratis bagagestockage was het plots 1$ per dag. Tes proper - ma soit, toch maar liever zo dan dat je bagage (of het hele hotel) in rook is opgegaan wanneer je terugkomt.

Vroeg gaan slapen was zoals gewoonlijk het plan, teneinde fris en monter bij Cuong te verschijnen, maar dat ging (naar goeie gewoonte) teloor in de woelige waters van de nacht: eerst met room mate Matthew (UK) en Elia (Israel) hapke eten, daarna nog rap enig geblog en gemail ter geruststelling van het thuisfront, en tenslotte… nie kunnen slapen natuurlijk. Idem dito voor Matthew, dus hebben we onszelf maar in slaap gepraat terwijl ik me met de feeErieke kamerverlichting amuseerde…. :

Trying to fall asleep in Youth Hotel, Hanoi

Day 1: Hanoi - Lac (Mai Chau)

Aangezien het upgraden der miljonariteit de avond tevoren mislukt was wegens ATM van Vietcombank gesloten (euhm… ja, ze doen er een rolluik voor) moest ik eerst ff daar passeren. Een miljoentje of vier (1Euro ~ 20000dong) vroeg ik aan het spel, waarop het me prompt een “das teveel” voor de voeten smeet… Blijkt dat je max. 2mio tegelijk kunt opvragen, ofte zo’n 100 euro… Een of andere verrukte maatregel ter bestrijding van inflatie of zo (ze hebben hier nogal ontwaardingsschrik, en met reden)?! Gelukkig bleek dat het ding je zonder probs toeliet meerdere keren na elkaar op te vragen…

Om 8h30 trof ik bij Cuong de Canadezen aan, Jamy en Dorothy, en na overhandiging van de Minsk Repair Manual (door ene Digby Greenhalgh), de moto en enige uitleg konden we op pad.

En daar zit je dan, op je Minsk, midden in een verkeersdrukte waarvoor het etiket “hectisch” een mager eufemisme lijkt… Met het bestijgen van de moto gaat plots ook je gepriviligieerde “touristenstatus” in rook op: plots geldt ook voor jou enkel nog de Wet van de Luidst Claxonnerende. Nuja, veel keus heb je niet: blik op oneindig en verstand op nul zoals dat heet, en weg ermee!

Wonderlijk genoeg kwamen we levend en wel weg uit Hanoi: veterinairs Jamy en Dorothy op 1 moto voorop - een paar jaar dirt biking ervaring maakte Jamy tot m’n te volgen voorbeeld. Eens weg uit Hanoi was de weg breed, niet al te steil noch bochtig, en veel minder druk: een ideale leerschool. Het landschap leek bij momenten verdacht goed op dat van Guilin en Yangshuo (ja ik weet het, de pics daarvan staan nog nie online): Allemaal Bultjes. Over “Highway 6″ gingen we richting westen, over Luong Son, Ky Son, Hoa Binh, Mai Chau, naar Moc Chau. De foto’s zeggen meer dan ik kan, dus kijken maar…

Kzou het bijna vergeten… Upon arrival in Moc Chau (eigenlijk het minuscule Thaise dorpje Lac, waar we in een soortement paalwoning verbleven, vree charmant) bleek dat ik een klein probleempje had: de naft zeikte uit m’n tank! Allee, had daarvoor al enige onpluisheid opgemerkt, maar toen het genieten van m’n welverdiend pintje verstoord werd door de plas die zich onder de moto vormde, werd het snel duidelijk dat een struisvogelhouding me niet veel verder zou helpen. Nu, ik ken nie veel van moto’s, maar het leek me niet zo evident om de tank te demonteren en repareren. Niets was echter minder waar, zo tonen U de foto’s: een Uurtje en een Vuurtje later was de zaak gefixt!

En wat ik eigenlijk liever zou vergeten: bij het verlaten van het thaise gehuchtje zat ik meer met de tank dan met de weg in m’n kop… dus de volgende vraag was: hoe die plek terugvinden? Intussen was het donker, was de lucht vergeven van muggen en ander gevleugeld vermijn, en bleek dat er niet EEn maar massa’s van die thaise paalgehuchtjes waren… Enige paniek begon zich al van me meester te maken (da zeg ik natuurlijk alleen maar bij wijze van spreken , tot ik plots aan m’n digicam dacht… Huh? Wel, het tonen van de foto van het “hotel” op het schermpje bracht me na een half uurtje eindelijk terug.

Me and My Minsk, we are one

Minsk and Flowers.

Yangshuo-like view.

Jamy and Dorothy.

The bikes, the view.

Going up hill!

Arriving in Lac (Moc Chau).

The pic that helped me finding back my hotel… Thanks, Sony!

My tank, with gasoline seeping out…

Five minutes later…

Step 1: Scraping off the paint.

Step 2: Having a smoke, while the fire gets hot enough…

Step 3a: Welding…

Step 3b: Welding… (it’s a chicken feather he’s holding!)

Fixed! - And he’s proud of it

Some new paint, and finished!

Message home: I’m still alive!

Day 2: Lac (Mai Chau) - Thuan Chau

In de Thaise paalwoning was de vorige avond ook een Frans koppel toegekomen, Franck en Guenaelle, die we ’s morgen ook bij Cuong hadden gezien. Maakte de avond er voor mij echter niet makkelijker op: telkens m’n mond zich opende was de keuze tussen Engels en Frans, wat me de naar schizofrenie neigende wens twee tongen te hebben ontlokte… Aangezien de vrouwelijke helft van het koppel waarmee ik de dag had doorgebracht me de kwoot “I can only please one person a day, and today is not your day” had ontlokt, besloot ik de volgende morgen met de Fransen op te trekken.

Awel… binnen enkele minuten na vertrek ging de gedachte “ahja, tzijn montagnards!” door m’n behelmde hoofd. Indien U ooit per auto de Zuid-Franse bergen heeft bereden, weet u vast wat ik bedoel: de gemiddelde snelheid was zowat dezelfde, maar meer tussenstops en tussenin ging het net ietsje sneller. Franck was nog de kalmste van de twee, z’n vriendinneke leek bij momenten vrij prettig gestoord. Makom, uiteindelijk wast voor mij gewoon ff wennen: na een uurtje minsken reden we elk om beurt op kop… en sindsdien ben ik redelijk zot van motorijden vrezek… De route begon iets heuvelachtiger te worden, maar nog steeds breed en bijna geen verkeer: racing time! Voor alle duidelijkheid (en vooral voor leden van MTC De Melkers die nu van knee-downs of wheelies in de Vietnamese bergen beginnen te dromen): er is hier geen ambulance die je binnen het kwartier kan komen oprapen, en Vietnamezen hebben naast een klaarblijkelijke doodswens de absurde gewoonte om zonder kijken of enige waarschuwing de weg op te komen… Makom, ge moet nu ook nie gelijk een mietje rijden natuurlijk
Het laatste stuk, van Son La tot Thuan Chau, was een voorproefje op de volgende dag: een smal asfaltwegje bracht ons over een berg, en nadat zon zich schoon te slapen had gelegd bracht de afdaling in de duisternis enige adrenalinestoten teweeg… Magoed, op een hond die bijna staartloos verder door het leven moest na ging alles goed.

The road, and Guenaelle.

Houses……

Mountains ahead!

Well… minority people also have their ways

She looks very innocent, doesn’t she?

I never really figured out what exactly this sign means…?

Franck&Guenaelle, in Vietnam outfit.

Minsk bikes (and my Adidas sportsbag).

Vietnamese eager (!) to pose for pics at our lunch stop.

…and more…

Just a sunset.

Diner in Thuan Chau.

Mini-Hotel in Thuan Chau - after emptying my pockets!
(Belastingdiensters opgelet!

Day 3: Thuan Chau - Lai Chau

Korte samenvatting van de dag: 140km over een boereslag… Het eerste stuk tot Tuan Giao viel nog mee, daarna verwierd de weg tot een schijnbaar toevallige aaneenschakeling van putten en bulten, bergop en bergaf, met hier en daar een (gelukkig klein wegens droogseizoen) riviertje over de weg… Had dit de eerste dag geweest, ik had waarschijnlijk m’n kar gekeerd, maar nu was het feitelijk dikke fun: snel ging het niet (4 uur voor de laatste 100km), maar een betere leerschool kan je je niet indenken! Mijn conclusie: motorrijden is voornamelijk kontdraaierij, da stuur is maar voor de show. Any comments?

Ohja, De Val. Ik was voor een paar fotookes gestopt en moest daarna Franck en Guena inhalen, toen daar plots De Haarspeldbocht verscheen. Het was niet de eerste en ook niet de laatste, maar dit exemplaar was voor de lol met Het Zand gedecoreerd. En da had ik te laat gezien… Wel, ik zag het eigenlijk op het moment dat ik De Voorrem iets harder aantrok… Enige ogenblikken later was mijn snelheid tot nul herleid, m’n moto twee rechterpinkers armer, en m’n linkerbeen (snappe wie kan) een paar schrammen rijker… maar ik was tenminste op de weg beland, en niet een paar tientallen meters lager. Nugoed, tant pis, al doende leert men.

De laatste 10km waren fabuleus: bergaf “en roule libre“, eerst bij een ondergaande zon en daarna in het donker. Lekker

Market in Thuan Chau (1)

Market in Thuan Chau (2)

Market in Thuan Chau (3)

Market in Thuan Chau (4) - I’m a bit taller than the average Vietnamese…

Replacing my alternator: 10 minutes.

People on the Road.

Up hill…

Haarspeldbochtje, en Guenaelle.

Drying some stuff (what?) - in the middle of the road, of course.

Looking down on the road we’ve done.

Time for a “yes I’ve been there” pic

Day 4: Lai Chau - Pa So

En toen was de weg… weg. Allee, in feite stond er sowieso geen weg op de kaart, maar de kerel van het Lan Anh Hotel in Lai Chau zei dat het “mogelijk” was.

Het eerste stuk ging bergop, door een prachtig landschap, naar het dorpje Sin Ho. Geen woorden voor - zie foto’s. Net voor Sin Ho ff slikken: op een grindweg bergaf zag ik plots Guenaelle en haar Minsk op de grond… Geen idee waardoor, maar op EEn of andere manier was ze gevallen, linkerbeen serieus getoucheerd (oppervlakkig, gelukkig), en kickstarter en versnellingshendel afgebroken. Ai. Vooral toen ze zei dat ze duizelig was…

Nu, al bij al viel het nog mee: na een drietal uur pauze in Sin Ho, enig oplapwerk (de hele medikit die ik al drie maand meesleur bewees eindelijk z’n nut) aan Guena’s been en idem dito voor de moto (ongelooflijk hoe rap ze zo’n ding kunnen herstellen, voor 10$ was em weer als nieuw), konden we weer op weg!

Nuja, die “weg” dus. Bleek eigenlijk dat er een weg under construction was… Sommige stukken waren nog het oude karrespoor, andere waren “in voorbereiding van”. En allesbehalve plat… Opnieuw, had dit het traject van de eerste dag geweest…

Maar we zijn er zonder verdere kleerscheuren doorgeraakt - met de laatste kilometers in het donker, voor de verandering.

I just wondered what this building was intended for?

Guenaelle lit by mirror.

Franck and the Dust.

All kinds of spectators along the road.

Believe it or not: sometimes they do carry something on foot!
(not on a motorbike, I mean…)

The road to Sin Ho.

I caught her looking

Yeah :-]

From Sin Ho to Pa So: Under construction!

We were not the only people waiting.

There will be a road here, some time.

Up hill.

Day 5: Pa So - Sa Pa

Korte samenvatting: bikke bergaf, daarna een paar uur lang bergop. Sapa ligt op 1600m, en de weg daarnaartoe gaat over de Col de Tram Ton op 1900m… Te mooi voor woorden - dus zie foto’s.

(Voor wie het niet zou doorhebben: heb zonet beseft dat ik weer urenlang ga bezig zijn als ik zo voortratel… En mijne trein vertrekt vanavond. En ik zou nog een paar mails moeten schrijven. Stress, stress, stress.

I didn’t particularly like the poster, but it’s better than wat it’s hiding!

People@Work.

Breakfast Feeling.

Lan Anh II Hotel, Pa So

Kids along the road.

It seemed to me they didn’t really know we were taking pictures ?!

Meuh.

Actress or Real?

F&G having fun with my camera while I was away… This is the result.

First view on the Fansipan!

Here I’m going.
(not quite, but the Fansipan was higher)

On to Sa Pa!

Near the Col de Tram Tan.

View from Lotus Hotel @ night.

Day 6: Sa Pa Day Off

Sa Pa is een mooi stadje. Met vooral veel touristen. En minority groups die tot touristenlastigvallende verkopers zijn geperverteerd. Makom, al bij al heeft het wel z’n charme, en banana pancakes maken veel goed

My 4$ room

Guena, having a mini-coffee.

Lotus Hotel, and my bike.

In preparation of the Fete du Tet, you see Vietnamese with bushes like this everywhere.

Happy Sappa!
The kid next to me really didn’t get what I was trying to do - I can’t blame him.

Day 7: Climbing Fabulous Fansipan (Phang Si Pan)

Wel, ik heb er al wat over verteld in een vorige post: het was ongelooflijk lastig, maar meer dan de moeite waard. Had er voordien iets te weinig bij stilgestaan dat de Fransen nie anders doen dan bergen op-en-af huppelen: tis niet alleen hun hobby, maar ook Franck z’n beroep. Bijna te hoog gegrepen voor een ventje uit een bergloos landje, ma tis gelukt!

Om 6h op, ontbijt op balcon van ons Lotus Hotel, en met de moto naar de Col de Tram Ton (1900m). Na een uurtje zoeken naar het juiste pad eindelijk de goeie richting gevonden, en klimmen maar! Zes uur lang, tot op een dikke 3100m hoogte… Op het einde kwamen we twee groepen Israeli’s tegen, die dezelfde tocht op drie dagen maakten, met gids… Watjes De lunch op de top was zo ongeveer het lekkerste maal dat ik me kan herinneren…

Maar daarmee was de kous niet af: voor de afdaling hadden we maar 3 uur tijd tot zonsondergang, dus het moest vooruitgaan! Dat was echter buiten m’n rechterknie gerekend: wat precies het probleem was weet ik niet, maar het leek alsof de pezen die eraan vasthingen dreigden in staking te gaan. I’ve died a thousand deaths… Enkel de belofte aan mezelf op een fris pintje in Sapa hield me recht.

Rond 6h viel echter onherroepelijk de duisternis. We gingen verder en verder, maar na een tijd werd het duidelijk dat we een verkeerde richting hadden genomen. Hell. De kaart bleek vrij waardeloos, dus op kompas (tnx, Henk!) beginnen lopen, maar het pad draaide telkens de verkeerde richting uit… Frustratie, vermoeidheid. Ergste van alles was dat na een tijd op een paar honderd meter de weg zichtbaar was, maar die was van ons gescheiden door een ravijn en dichte begroeiing…

Rond 9h ’s avonds, na 3h in het donker rond te dwalen, besloten Franck en Guena het een dag te noemen, een vuurtje te maken en in open lucht te slapen. Na enig overleg met m’n droge keel echter, kon ik me daarmee niet verzoenen: als er iets van de kaart klopte moesten we vlakbij een dorpje zijn, waar tenminste water, en misschien ook een brommer die ons tot in Sapa kon brengen. Bij gebrek aan broodkruimels gebruikte ik S-vormig gekraakte bamboestokken om m’n weg te markeren… Het bleef echter bij een wanhoopspoging: al snel werd duidelijk dat ik in het duister nooit de weg terug tot bij Franck en Guena zou terugvinden, om de simpele reden dat het vaak onduidelijk was waar het pad precies liep… Met enige moeite terug naar het inmiddels schoontjes brandende vuurtje, onderweg een tussenstop om m’n waterfles te vullen in een beekje. Wijs zal het wel niet zijn, maar met als filter de hoed van Franck besloot ik m’n ergste dorst toch daarmee te lessen… en viel daarna als een blok in slaap.

Fansipan.

View while climbing.

Franck&Guena, while taking a break.

The road we did before, from a different angle.

On top of Fansipan!!

View from the highest point of Vietnam…

Franck, Guenaelle, Me.

Franck, just before racing down…

Day 8: Sa Pa Recovery Day

De zonsopgang maakte alles Goed - formidabel zelfs. En het feit dat m’n spijsvertering het beekwater zonder morren had geaccepteerd. Zie foto’s…

Door enig zonlicht geholpen ging het net ietsje beter om de weg te vinden, en een uurtje afzien (want de benen waren betrekkelijk miscontent over de vorige dag) later waren we terug bij ons vertrekpunt. Aldaar opluchting, en ook weer niet: de moto’s waren er nog, maar de toolkit onder het zadel was gestolen, en de benzine afgelaten… Op dat moment echter het minste van m’n zorgen: een half uurtje down-hillen later kon ik een banana pancake, mange shake, en meer van dat lekkers bestellen. Eindelijk, een welverdiende rustdag begon!

Guena, the fire.
To be honest, Guena kept the fire burning all night…!

Mist over Sapa, just before sunrise.

There she is!

Day 9: Sa Pa - Yen Binh/Yen Bai

In de Thac Bac straat in Sapa vind je Baguette&Chocolat, een project “for disadvantaged youth”, dus tegelijk een soort hotelschool en bakkerij. Het schijnt dat ze daar supergoeie croissants en choclakoeken hebben… want toen wij er langsgingen was het brood op. Mja.

Tis eens iets anders: mist! Tijdens heel de afdaling van Sapa tot Lao Cai was het zicht beperkt tot een meter of twintig. Met bergop en bergaf razende jeeps en minibusjes voor de package tourists vanuit Hanoi. Op den duur begin je de smaak van adrenaline best wel lekker te vinden, ik kan het je verzekeren ;o]

Daarna door Red River Valley tot in Yen Binh, waar we gelukkig snel een hotel vonden.

Mist, from Sapa to Lao Cai.

Lao Cai: Madman’s loose!
A historical moment, in fact: after carrying around my Axion cape on every trip during the last +-4 years, it finally proved useful!

Day 10: Yen Binh/Yen Bai - Hanoi

En nog eens iets anders: regen! Een regenbroek had ik niet, dus al snel waren m’n benen soaked to the bone, en begon het water letterlijk in m’n bottinen te lopen. Gelukkig “slechts” gedurende de eerste drie uur.

Daarna kwamen we op een iets bredere weg, waar we ons slalommend tussen de andere “weggebruikers” (Kinderen, Kippen, Koeien en Kamikaze-vietnamezen) een weg terug naar Hanoi baanden. Gemiddelde snelheid zo’n 60km/h voor de laatste dertig kilometer, en het drogen van m’n broek deed me ontdekken dat de resonantiefrequentie van m’n benen ongeveer samenvalt met de trillingen ener Minsk-motor met de gas 2/3 opengedraaid. Een en ander deed me beseffen dat we mega-sjans gehad hadden met het weer de eerste acht dagen. BTW, de gemiddelde temperatuur in Sapa voor januari tot maart is 10.8 graden, zie ik hier net op m’n kaart…

Tenslotte…. spitsuur in Hanoi… tegen zo’n 2km/h tussen hordes brommers en allerlei andere twee-, drie- of vierwielige vehikels. Niet stoppen, is de boodschap!

Finally: Back @ Cuong’s Shop!

Tags: Part V: Vietnam Vagabonding

This entry was posted on Thursday, February 3rd, 2005 at 11:37 am and is filed under Part V: Vietnam Vagabonding. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.