Eastbound: 1 Man, No Plan

Mijne Dames, Mijne Heren,

Heel dit blogverhaal is van in het prille begin wat hectisch geweest, en voor deze laatste post (voor ik terug in Belgie ben dan toch) is het niet anders: ik schrijf U vanuit de luchthaven van Bangkok, tussen de checkin en het boarden door…

Maar… Hieronder dan eindelijk het fotoverhaal van de mototour door Cambodia: Kruistocht zonder Spijkerbroek. Halfafgewerkt, maar zo moet het (voorlopig) maar, want al zou ik er nu nog ff aan kunnen verderwerken, alles op deze pc hier is zodanig afgeblokt dat ik enkel aan IExplorer geraak, en das gene vette om comfortabel te kunnen werken…

Enfin, enjoy, en wa nie duidelijk is moete maar vragen een dezer…
Tot binnenkort!

Uw Nederige Dienaar van de laatste 5 maand,
Free

—

The Tour (+-1800km)
Phnom Penh - Kampong Cham - Snuol - Sen Monorom(Mondulkiri province) + Boo Sraa Waterfall - Toule/Koh Nhek - Banlung(Rattanakiri prov.) + Te Vang - Stung Treng - T’Beng Mean Chey (Preah Vihear prov.) - Prasat Preah Vihear - T’Beng Mean Chey - Kampong Thom - Skon - Phnom Penh
(underlined means slept there)


Leaving!
Dag 1, lunch stop in Kampong Cham na de eerste paar tientallen kilometers op weg naar Snuol. Normaal uitsluitend perfecte asfaltweg, maar we (Claude&ik) konden het niet laten al ff wat stof te proeven op een alternatieve route langs de Mekong. Nice!

I’m a big big boy…
Ziet hoe proper diene moto toen nog was…
Uit bittere noodzaak ff een pitstop: zoals gewoonlijk de nacht voor het vertrek nie vet veel geslapen, zodat de wat eentonige weg tussen tussen Kampong Cham en Snuol me letterlijk in slaap wiegde. Na een Red Bull (Thai version - de smaak is even slecht als bij ons, maar tis een stuk pittiger) uit de koelbox van dit kereltje ging het een stuk beter.

Boy vs. Cow.
Op weg naar Snuol: het kereltje was zo vastbesloten dattie het beest er desnoods zou uitgedragen hebben…

Full-moon-lit Snuol.
Kan ni zeggen wat, ma die boom had iets.

Waking up in Snuol - an impression.
This is where your sanity gives in… and dust begins.
[vrij naar The Cardigans ;-)]

The Helmet, The Track.
20$ voor zo’n schoon helmke, tis geen geld.
Jammergenoeg besefte ik pas een tijd later dat een niet-getint vizier, of nog beter een cross-model zonder vizier en stofbril, beter was geweest.
Ma geef toe, blits wast wel

Motorbike Shop.
What’s in a name?

Terre Brulee - Wonder if there’s any Pyromaniacs in Cambodia - they must be frustrated.
Deze foto kan op ongeveer vijventwintigduizend plaatsen in Cambodia genomen zijn: overal langs de weg worden bomen en struikgewas platgebrand. So what, hoor ik je knorren, dat doen ze toch overal in ZO-Azie?!
Wel, ja en nee. Vreemde in Cambodia is dat het vaak niet de bedoeling lijkt om er daarna akkers van te maken. M’n guts zeggen me dat het ook een techniek is om (het merendeel van) de (eventuele) mijnen te laten ontploffen, maar heb daar van geen enkele Cambodiaan bevestiging over kunnen krijgen. Iemand die er iets meer over weet?

Practising Stand-Up Riding.
Kgeef het toe, op dat moment wast puur voor de show. Ma achteraf bekeken best dak toen een bikke geoefend heb, voor het echt nodig was…

Cambodia Flat Lands - Part 1.
Om U, Geachte Lezer, een idee te geven.
Dacht toen nog dat de hele trip er zo ging uitzien, en verlangde al terug naar de Noord-Vietnamese bergen… Niets was minder waar, echter.

I can’t resist, I’m sorry.
Dit is echt de laatste schaduw-foto.
Of de voorlaatste.

Hey Hup.
Sen Monorom, een stukje stilstaande tijd… Ofwel was zijn mobilet kapot (meer waarschijnlijk)

Baja Sunset
De verlaten air strip in Sen Monorom nodigt uit tot tot allerleisoortige fotookes.

Glowing Sun: Real or Camera Malfunction?
Ben er nog altijd niet zeker van: verschillende sunset-foto’s van Cambodia tonen deze “withete vlek” bovenop de zon. Bizar.
Overigens, om 1 of andere reden gaat de zon in Cambodia altijd een stukje boven de horizon onder… Door al het stof dat in de lucht hangt?

Walking the Dusty Mile
Nog maar es de airstrip…

Claude @ Boosraa: It takes a while before you enjoy it

/Me, enjoying the natural massage…

/Me, enjoying it even more

Mr. Self-Confidence, at Boo Sraa

Rivers happen…
De “weg” Sen Monorom - Boo Sraa, een (mager) voorproefje op “Death Highway”. In alle onnodige eerlijkheid overigens, het overgrote deel van de rivieren stond helemaal droog…

He was as happy as us about the road construction works…
EEn maar: de berijdbaarheid en de stofferigheid van de cambodiaanse wegen zijn nogal overdreven positief gecorreleerd… Bij momenten heb ik feitelijk liever bulten.

Getting gas… and a smile.

Gas Station without an (automatic) pump, version 1.
Het leven kan toch simpel zijn.

Starting a motorbike, Part 1: Getting little brother to push you up hil.

Starting a motorbike, Part 2: See you at home, bro!
In een klein dorpje dicht bij Sen Monorom.

Well…
Freud zou er geen moeite mee hebben.
Heuveltoptempeltje vlakbij Sen Monorom.

Claude, having a bit of fun…8-)
Op de airstrip weeral, waar anders?

Sen Monorom Falls.
Niet echt ideaal voor een douche (geeft nogal een bedreigend gevoel vinnek, als je daar beneden zwemt en die stroom dondert op je neer), maar een lekker zwemmetje om af te koelen is ook niet te versmaden, natuurlijk.

Kenny with Buddies.
Vergeet de blikjes niet te tellen - spijtig genoeg waren ze leeg tegen dat ik arriveerde…:-/

Claude and Merete (Denmark)… and Ricard!
In de Lucky Supermarket in Phnom Penh kan je Ricard kopen… en heel toevallig was ik daar ff langsgepasseerd de dag voor ik met Claude op motorbike-tour vertrok… Hoe kan je je beter voorbereiden op twee weken met ne Fransman? BTW, je kunt letterlijk overal (zelfs in Koh Nhek) in Cambodia een fles water en een glas ijsblokjes bestellen, voor pakweg 1000 riel (.25$)

Ohja… teneinde Uw Gezondheid niet te hypothekeren, wil ik U eraan herinneren dat de consumptie van ijsblokjes ten zeerste wordt afgeraden in Cambodia, de rest van ZO-Azie, en pak er ineens Latijns-Amerika en Afrika ook maar bij natuurlijk.

Ohja bis… In de voorbije vijf maand ben ik in totaal ongeveer 5 uur iets minder tiptop in orde geweest (een keer in China en een keer in Vietnam), waarbij een simpele “purgering” langs beide kanten (meer details op aanvraag) de enige toegepaste remedie was.

[Om er ff een terloopse quote van Kevin naast te plaatsen:
Only the paranoid survive!
Waarop ik hem enige seconden antwoordde: Ok, als je eraan toevoegt:
The paranoid only survive!
Alst ni direct duidelijk is, denk aan Maslow.]

Mined Highway!
En we zijn ermee weg: de Death Highway op, van Sen Monorom (Mondulkiri) naar Banlung (Rattanakiri).
De eerste pakweg 50km schone aardeweg, nix om over te klagen.
En dan verwordt die weg plots tot een pad, een wegel . En even verderop word je olijk begroet door… demineurs!
Ff slikken, toch. Ik herinner me dat ik dacht, normaal zijn er in deze regio weinig of geen mijnen, or so they say - tot deze kerels twee minuten later met een brede smile tonen: kijk, deze hebben we net gevonden!
Op het pad blijven, op het pad blijven.

===

To give you an idea…

When the river runs dry… it’s quite easy to cross.
En dikke leute, vooral.

Toule/Koh Nhek, at the gas station…
…waar vooral bleek dat m’n bagagerek het begeven had onder de combinatie van alle pitten en bulten en natuurlijk de vijf flessen Ricard die ik in m’n sportzak had zitten…

Toule/Koh Nhek: Having the bike repaired - and deciding to stay for the night.
Het extra tijdverlies om het bagagerek te laten fixen, en enige onzekerheid over het stuk tussen Koh Nhek en de rivier, lieten ons beslissen om het traject in twee ipv. EEn dag te doen. Geen slecht idee, zo zou de volgende dag blijken…

I should ask ‘em to sponsor me $-]
Daar zit je dan, voor EEn keer letterlijk in the middle of nowhere, afgesneden van alle gemakken ende geneugten van de wijdse wereld. Tot je plots op een paar olievaten een mandje ziet staan…

Frisbees to the people!

Where they came from.
Echt wel goei idee van Claude, vonnek: mini-frisbees en balonnen meenemen om aan klein mannekes te geven (ipv. de eeuwige stylo’s en sneukelinge).

Wuttuboutme?!
Tja, de Wet van de Leffigste, in zekere zin: hoe schattig ze ook was, de frisbees vlogen niet tot waar dit meiske stond…

Ice Delivery in Koh Nhek
Hoe ze het doen, van waar het komt, ik heb er werkelijk geen flauw idee van, maar de cambodianen slagen erin om overal ijsblokken af te leveren.
Pas op, je hoort me ni klagen he… Hoe moest ik anders mijne Ricard drinken?

Good morning Toule!
BTW, wij dachten dat we in “Koh Nhek City” waren, maar een ongelooflijk plakkerige “medical assistant” (of zo noemde hij zichzelf toch) wist te vertellen dat het het dorpje Toule in het district Koh Nhek was.

Sand is nothing to me… Doh
Na de eerste twintigtal kilometers door het zand: thumb up, met enige moeite.

There’s a hole in my leg and I don’t know why…
Serieus: de meest plausibele reden is dat het een uitstekende tak was, maar heb nix gezien. Herinner me enkel een pok!, en toen ik ff later naar beneden keek leekte het bloed eruit. Ff gestopt, en bizar maar waar: de vorm van het wondje (niet groot maar wel diep) deed me plots denken “was het misschien een slang?” Gene zever, agge wilt kan ik daar later nog een sappige foto van posten, die heel duidelijk twee diepere puntjes toont.
Ma soit, tzal wel nie. En tzal ook wel toeval zijn (en geen lokale verlamming) dat net sinds die dag m’n “mankepootje” begonnen is, dat intussen (een drietal weken later) nog steeds redelijk ambetant is bij momenten. Adventures of an exhausted mind. Moehah Wat je op de foto ziet trouwens is de zakdoek die ik er eerst rondgekneveld heb om het bloeden te stelpen, vervolgens een paar kilometer verdergecrosst tot ik Claude had bijgehaald, die ten slotte tot ad hoc paramedic werd gepromoveerd… Nie slecht gedaan, feitelijk.

At last, the river!
Het leek wel het Beloofde Land… We wisten dat eens we aan een rivier kwamen het ergste voorbij zou zijn - en dat was gelukkig ook zo.

Terres Rouges, in front of our “bungalow”.
25$/nacht, maar die eerste nacht (na de helse trot van Mondulkiri naar Rattanakiri) was het iedere cent waard…

Banlung, where dust prevails (1).

Laurent, swimming with… his camera in Yeak Laom.

Yeak Laom Sunset.

One of our Terres Rouges Doggies…

…a bit too close…

A village near Banlung: getting water!

Village Grandma.

Where girls turn into women…
(lang verhaal over deze huisjes, maar moet me hier vreet haasten, dus vraag me ne keer als je meer wil weten…)

Suspension Bridge, Te Vang

Banlung, where dust prevails (1).
Zou da kietelen?

Baja Buddha.

Banlung, where dust prevails (3).
Awel, EEn ding moetek diene kerel nageven: courage had em wel…

Banlung BBQ: delicious!!

On the road Banlung-Stung Treng

Crossing the river in Stung Treng! (1)

Crossing the river in Stung Treng! (2)

Claude, Crossing the river in Stung Treng!

Crossing the river in Stung Treng: bank on the other side….

Claude going up the bank…!

Pwaaaak.

Tegenliggers!!
Ff schrikken toch wel, moet ik zeggen. Nog een geluk dak ze van ver zag aankomen, want zo’n hoop vlees geeft nog niet te vet veel mee als je ertegenaan rijdt…

Stung Treng - T’beng Mean Chey: an impression.

Broken Clutch Cable - and “Cambodia Assistance” to the rescue!
These guys just passed by, and were luckily very helpful: they had a key #6… (we didn’t

Our Restaurant: Rice with Soya Sauce.
Ma twas veur nix, dus geen reden tot klagen.
(Feitelijk begon die kerel ons zo ongeveer uit te lachen toen ik hem duizend riel aanbood…)

Dry season, so luckily we had the choice.

School’s out - foreigner approaching from the north!

Tegenliggers! (2)

Banlung, being so starved that I had no problem eating this “chicken/egg”.
Vraag me af of een lacto-veggie (of hoe heet da ook al weer) dit mag eten…?

Banlung Doggies: the bitch (on the left) had been freed by her buddy… and they lived long and happily ever after.

Again, a river just before reaching Banlung meant “I’m saved”!
Foto de volgende dag genomen, moek derbij zeggen.
En misschien ook vermelden dak de avond ervoren, in het zand en pikkedonker, nadat Claude en ik elkaar misreden hadden, serieus had overwogen onderweg te stoppen… zonder dat ik wist dat de rivier nog maar 300m ver was.

Banlung River bis

Banlung River tris

Murphy strikes again: flat tire!
10km op de weg naar Prasat Preah Vihear: platten tuub. Je gaat het nie geloven, maar dat was de eerste En enige keer dat ik zonder reserveband en pomp op weg was (aangezien het “slechts” een tweedaagse heen-en-weer naar PPV was).
Nugoe, te voet terug naar Banlung, laten herstellen - en langs hotel gepasseerd

The “road” to PPVihear…
Hier wilde nie creveren: 80km zonder EEn huis te zien, enkel bulten, bulten en nog es bulten.

Trying to find a bit of shade…
…want tis daar nie echt aan te raden van de weg af te gaan: Preah Vihear Province is EEn van de meest bemijnde streken van Cambodia…

And another Flat Tire………
Wel… dees is een lang verhaal, en kzou het kort samenvatten als “het meest precaire moment van heel deze reis”…
Later meer erover, zouk zeggen (want m’n vliegtuig vertrekt sebiet).

Looking out from PPVihear, on the top of the mountain… Wonderful.

===

PPV Sunset.

PPV Sunset (2)

Waking up in a temple is a bizarre experience - after the coldest night ever (though being rocked by the wind in my hammock was a nice feeling, in a way…)

A slightly different view from my hammock….

Pride to be Khmer!

PPVihear corridor.

Getting ready for Thai Visitors!
PPV ligt zo ongeveer op de grens met Thailand, moet je weten.

I’ve always been fond of doors leading nowhere…

The Thai Arrive!

Prasat Preah Vihear: Nice!

Prasat Preah Vihear: Not all so well preserved…

Sra’aem-Banlung: Once more, an impression…

Attention, Whiskey Lovers: Your favourite stuff just got a bit stronger.
Gas Station without an (automatic) pump, version 2.

Banlung->Kampong Thom: Keep your eyes on the road!
Allee, da zou ik iedereen op een motor in Cambodia toch aanraden: net als je tien bruggen in perfecte staat hebt gezien, duikt dit gat plots voor je neus op. Twee opties: in de remmen of volle gas geven, maar dat laatste zou ik toch als “last resort” houden.

Sculptors near Kampong Thom.
Begint daar ne keer aan…

Hi there…
Hij was de plantjes aan het water geven, denk ik.

All Purpose Motorbike.
Is er een Guiness World Record voor het grootste gewicht/massa getransporteerd met EEn brommer?

Skon Tarantulas: yummy!
In Skon, zo’n 75km ten noorden van Phnom Penh, hebben ze uit bittere noodzaak ooit tarantula’s leren eten… en hebben er dan later maar een delicatesse van gemaakt.
De aandachtige kijker bemerkt m’n zelfgefabriceerde pseudo-handschoen, bij gebrek aan beter, en om meer mankepoterigheid te vermijden.
De nOg aandachtiger kijker ziet dat het beest nog maar zeven poten heeft… de achtste was ik op dat moment op aan het sjieken… Nie slecht trouwens, die beesjes, maar een bikke taai, en EEn tip: verwijder het “staartdeel” waarin de angel zit waarmee ze normaal hun dodelijk ding doen…

Cambodia Flat Lands, 60km from Phnom Penh.

Tags: Part VI: Cambodia Snapshots

This entry was posted on Friday, March 18th, 2005 at 4:12 pm and is filed under Part VI: Cambodia Snapshots. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.