21/12: Shaolin Si, featuring Shaoshi Shan: A Christmas Tale
Solitude: A good place to visit, but a poor place to stay.
[Josh Billings (1856-1950)]
Het heeft even geduurd, maar na enkele duizenden kilometers rondreizen in een land dat een kwart van de wereldbevolking huistvest, heb ik ze gevonden: De Eenzaamheid. En meer dan dat.
Me versus Mountain.
White Christmas
Als er EEn ding is waar ze hier zeker van mogen zijn, is het dat wel. De ervaring bij het openen van de gordijnen die morgen is er EEn waar ik in Belgie vaak vergeefs op heb gehoopt: een totaal onverwacht sneeuwwit landschap. En die chinese weerdraken weten wat ze willen blijkbaar: direct een vette 5cm, and counting, want de vlokjes bleven vrolijk door de lucht buitelen alsof ze nooit anders hadden gedaan, en wensten me een dartele goeiemorgen!
Waking up to a land of snow…
Snowy Mountains
De tweede boodschap die de vlokjes me brachten was iets killer: You ain’t going snowhere today… Hoewel ik maar een heel wazig idee had van waar te vertrekken (de Lonely Planet is niet alleen dikkerst mis, maar ook hier&daar supervaag), had ik de dag ervoor het snode plan opgevat om Shaoshi Shan (1512m) eens van bovenuit te bezien.
Het besef dat er op hogere hoogte niet bepaald minder sneeuw zou zijn deed me nogal niet jodelen van verrukking. Magoed, a man’s gotta do what a man’s gotta do, dus de resterende thermals terug uit een verlaten hoekje mijner rugzak opgediept, twee koppels sokken en handschoenen aan en m’n beminde balaclava (die me in deze omgeving plots een attribuut uit een duisterverledene kung fu film leek) over m’n dos, en zo sloeg ik de weg…
Along the Cable Car…
Het moet gezegd dat de eerste twee uur eerder aan de eentonige kant waren: 40 minuten tot ik de entree had gevonden, en daarna een eindeloze, brede trapweg door de bossen naar boven. Als er EEn cijfer kan tippen aan het aantal mensen in China, dan zijn het wel de triljoenen trappen - m’n quadriceps slaakten zowaar kreetjes van verrekking…
Stairs, endless stairs…
Tips4Trips: voor wie hier misschien ooit komt, je kunt dus overwegen de “Shaolin Cable Car” (een contradictio in terminis agget mij vraagt) te nemen, 30/50Y one/two-way ak me nie vergis, ma vaneigens pas nadat je jezelf het etiket “watje” hebt opgekleefd. En dan mis je een deel van de ervaring natuurlijk, want onderweg krijg je volop gelegenheid tot aangapen der natuurpracht -tis pakweg verbazend hoe hard een pietluttig eekhoorntje plots opvalt in de sneeuw- en daarnaast, met elke stap die je stijgt zinken je gedachten een stukje dieper. Ik begin te snappen waarom die monniken bovenop een berg gaan mediteren… Om er ff de woorden van Arthur Schopenhauer naast te zetten: “He who does not enjoy solitude, will not love freedom.“ Freedom of mind, voor de gelegenheid.
Cable Car Checkpoint
Iets voorbij het einde van de cable car passeer je een ticket checkpoint. Als je per ei naar boven bent gesleept, of als je beneden aan de entree met handen, voeten en tenslote een foert-gebaar hebt probeeren uiteen te doen dat je eerst wil zien of er in dat weer iets te zien valt voor je betaalt, dan moet je daar een ticket kopen: 30Y, of 15 voor studenten (jawel 8-). En daarna… pierce je best een ijspegel door boven- en onderlip om te voorkomen dat je kin over de trappen kleppert…
Me versus Stairs.
Stairway Through Heaven
Net zo mis ik de trappen voordien -ook in Qingcheng Shan- prezen had (ok, tis de snelste en efficientste manier, maar een doodgewoon bergpaadje zou het stijgen soms wat minder monotoon maken), net zo opgetogen was ik er in het tweede deel van de beklimming over: dit avontuurtje bleek sowieso al niet EEn van m’n veiligste (euh… verstandigste?) ideeen, en zonder trap ende leuning zou het eenvoudig onmogelijk zijn geweest. Een groot deel van de weg klim je langs rotswanden, en als ik zeg langs dan bedoel ik langs: als een aapje aan moeders been klampt het pad zich aan de rotspieken vast. Boven en onder je is enkel de berglucht in al z’n ijlheid.
The path, “hugging” the mountain.
More mountain, more path, more hugging.
Dat dat resulteert in fantastische uitzichten hoef ik er niet bij te vertellen. Dat het voor de hoogtevrezende medemens de ideale plek is om z’n fobie kwijt te spelen evenmin - om het even wat je daar laat vallen vind je nimmer terug, tenzij misschien in sterk gedevoluminiseerde vorm en mits een paar honderd meter koord.
Echter, waar ik me voorheen slechts letter rekenschap van had gegeven, was dat het ook betekende dat alle vlokken die hogerop terechtkwamen, na enkele bokkespronkjes blijgezind op het pad neerstoven. Bij momenten zie je door de sneeuw de wolken niet meer…
Het komt van boven…
…en het valt naar beneden.
782 Steps to Safety
Zonder twijfel de meest hachelijke afdeling van de hele onderneming was de kabelbrug, ongeveer een uur na het checkpoint. “‘t Groot spel“, gelijk men anno 2000 ten huize Blink36 placht te zeggen: 782 plankjes, aldus de LP, zelf heb ik ze niet kunnen tellen wegens door een laag sneeuw overdekt. Heb ze wel EEn voor EEn gevoeld: had geen idee van hun toestand, wist niet of er wellicht eentje aan vervanging toe was of een slechte dag had, zoals je wel vaker ziet, en was toch wel benieuwd wat de overkant nog te bieden had. Er gaat vanalles door je heen bij zo’n overtochtje, zoals: “Wat is het soortelijk gewicht van sneeuw?“, “Wat ga ik doen op kerstmis?“, “Wie is de liefde van m’n leven?” En nog veel meer 
For the record: op 21 december waren ze allemaal fit en strijdwaardig, op een drietal na die wat kriepten, ze wisten van de kou gelovek.
Like a bridge over troubled ravines…
I admit, didn’t dare to look down - took the pic and watched afterwards…;-)
To the Top Temple!
Een momentje van teleurstelling maar gelijk van opluchting: het pad leidt niet naar de top, maar naar een tempel een stukje lager. Opluchting, want ik geloof waarlijk niet dat het in dat weer (de sneeuw bleef met kilo’s uit de lucht donderen) haalbaar was. Daarenboven, als het ook maar menselijkerwijze mogelijk was, hadden die chinezen er echt wel trappen naartoe gelegd - al had het hun de bevolking van een middelgrote Europese stad gekost.
Na twee wonderlijke uren van tientallen bruggetjes, honderden hemelse zichten, duizenden duizelingwekkende afgronden, miljoenen ondergesneeuwde trappen, zie je plots terug enkele tekenen van menselijke activiteit: een sliertje rook boven een paar huisjes, waar een vijftal mensen (waaronder een buddhistische non ?!) woont, en een tempeltje, dat alles tegen een wat minder steile wand aangehurkt.
So happy to see “life” that I forgot how to hold my camera properly…
EEn spijtigheidje: het verste deel is afgesloten. Een (verrassend goed Engels sprekende) jongedame wist me te vertellen dat daar een Shaolin monnik woont, maar dat em nie in z’n kot was en ze de deur niet mocht opendoen. M’n hulpeloze-hondjes-blik bracht deze keer geen soelaas. [Tips4Trips: ze vroeg me eerst of ik “naar iemand op zoek” of gewoon aan het sight-seeen was. M’n ellebogen voelden dat er een juist antwoord was, maar welk, in buddha’s naam? “Shaolin munk”, of “martial arts master” moet het dus zijn, en vermeld vooraf efkes dat je kung fu studeert of iets van den diejen. Of course, if you talk the talk…]
Back To Reality
Een blik op m’n gsm bracht me plots terug met beide voetjes op de berg, wegens het besef dat:
1. ik daar bereik had ?!
2. het al kwart voor drie was en het rond half zes donker zou worden!
Dat laatste gaf me dan weer twee opties:
1. zo snel mogelijk teruggaan, of
2. daar overnachten en de volgende dag teruggaan.
Beide opties werden echter bemoeilijkt door:
1. de aanhoudende sneeuw, die het lopen weer een extra laagje moeilijker zou maken, en
2. de mededeling van de jonkvrouwe dat het nog tot de vrijdag zou blijven sneeuwen…
1+1 is 2, dus besloot ik terug te gaan (als je er ff over nadenkt is het logisch Voor ik vertrok stond de non erop om me een homp brood (!) te geven, en het jufke zei medat het wel ok zou zijn, maar gaf me ineens haar gsmnummer mee “voor als het nodig zou zijn”. Heel geruststellend. Een van de zeldzame keren dat ik van een vrouw haar nummer krijg zonder erom te vragen, overigens ;-]
Bye bye Shaoshi Shan…
Coming back from nowhere
…and you should go there…
De terugweg was moeizaam, spannend bij momenten (zoals toen de sneeuw begon te schuiven en ik me afvroeg of ik tussen de onderste baar van de reling en de grond zou passen), maar opnieuw onbeschrijflijk mooi. Afdalen gaat gelukkig sneller als stijgen -spijtig dat ik geen ski’s bijhad- en tegen zessen was ik in het halfduister beneden. Zonder cable car zelfs. Tijdens de afdaling besefte ik dat ik Echt wel de enige “tourist” op die berg was geweest: hoewel m’n sporen al geheel of gedeelteijk ondergesneeuwd waren, blonken ze uit in enigheid!
Enkel m’n kamera bleek iets minder opgezet met de barnatte tocht en z’n sneeuwovergoten werkomstandigheden: ’s avonds, ten tijde van dit schrijven, weigerde hij op het “delete” knopke te reageren, dus voorlopig kan ik geen foto’s wissen…
Of zou het een teken zijn?
Tags: Part III: North/Central/East China
