Eastbound: 1 Man, No Plan

…het klinkt wat mistroostig (mist-troostig?) als ik zo vlakaf smog vernoem bij het typeren van Beijing, magoed, je moet een kikker een kikker noemen zeg ik altijd. Misschien ook om de zaak daarmee af te doen, want de rest van China (behalve het Westen en Zuid-Westen, naar ik heb horen zeggen) heeft minstens evenveel onder dit resultaat van kortzichtige industrialisering te lijden. Bij momenten kan het dat witte laagje een verrassend extra sfeertje opleveren, maar over het algemeen vind ik het vrij deprimerend: het hoeft voor mij nie warm te zijn, maar ik zeg graag goeiemorgen aan de zon en goeienacht aan de maan…
Nugoed, niet getreurd, ik beloof er nie te veel op terug te komen! $~{

Timo en Pino

De treinreis UB - Beijing gebeurde in het verkwikkende gezelschap van Timo en Pino, twee Italiaanse bon vivants, die het bijzonder goed bekeken hebben: elk jaar werken ze zeven maanden in een toeristenbar ergens in de buurt van Lago Majore, 14 uur per dag maar schoon betaald, om vervolgens in de wintermaanden 5 maand te gaan rondtrekken. Tijd zat dus om de wereld te zien - en overigens ook om een soort hallucinogene wereldkaart op te stellen, want na enige gesprekjes bleek bievoorbeeld dat er verschillende manieren zijn om bepaalde “rookwaren” van pakweg India tot Italie terug mee te brengen, en EEn daarvan omhelst plakband, melk en een WC-pot… Magoed, kzal nie te veel in details treden - het waren trouwens vree schappelijke gasten, mocht ik een andere indruk dreigen te wekken.

Mag het een korreltje meer zijn…?

De Gobi-woestijn is feitelijk ook wel hallucinant, maar dan in z’n onmetelijke eentonigheid… Beeld je in: je kijkt uit het raam, ziet niets dan zand, zand, zand, gaat daarna slapen en wanneer je ontwaakt kijk je weer uit het raam, en zie je… juist, zand. Ok, hier en daar werd het blik wat verstoord door een stationnetje, een ger of een paard, maar die nomaden mogen het toch hebben zenne, om daar te leven. Je zou er dorst van krijgen, bij het zien van al die droogte…

Starbucks City

In Beijing (naar ik vermoed swerelds enige hoofdstad zonder Chinatown) wou ik een tijdje tot rust te komen na al dat treingereis - hier en daar een dagje “nietsdoen” dus. Mocht ook wel, vooral omdat je op die manier echt kunt onderduiken in de sfeer van een land - jawel, het woord “land” is redelijk op z’n plek, want Beijing heeft zo’n 14 mio inwoners, en is volgens de Lonely Planet ongeveer zo groot als… BelgiE Het voelt zo nEt ietsje anders aan als Ulan Bator…

De eerste drie nachten was m’n uitvalsbasis het Beijing Feyjing International Hostel, waar ook Nick en Peter (de Nederlanders van voorheen) waren terechtgekomen. HET grote pluspunt aan Beijing, en eigenlijk aan heel China zou later blijken, was het eten: niet alleen de fameuze Beijing Roasted Duck, maar ook spotgoedkope schotels vol pork sweet&sour, chicken with peanuts, brocoli, aubergines op alle mogelijke wijzen klaargemaakt, een heerlijke mix van tomaat en ei, egg-fried rice, en zo kan ik nog wel ff doorgaan! Klinkt wellicht bekend, maar tis toch allemaal net ietsje anders: om maar iets te noemen, kroepoek (aka zwijne-oren ;-)) is hier nergens te bekennen, en in alle (budget) restaurantjes zul je wel hEEl ver moeten zoeken naar mes en vork. Benieuwd of daar iets gaat aan veranderen tegen de Olympische spelen, want vermoed dat het gros van de toeristen die dan zullen binnenstromen niet het geduld zal kunnen opbrengen om chop sticks te leren hanteren…

DE grote aantrekkingspool in Beijing is natuurlijk de Verboden Stad en het reusachtige Tianan Men plein ervoor, impressionant, maar iets teveel volk daar naar m’n goesting. Om eerlijk te zijn: de Verboden Stad had voor mij zo’n bikke afgedaan toen bleek dat er middenin een vestiging van Starbucks is… Weerzinwekkend, pervers, of hoe moet ik het noemen?

The Great Stairs

Gelukkig kon ik daarna even aan de grootstad ontsnappen door een tripje naar de Chinese Muur! Nog altijd toeristisch, dat wel, maar die muur is gewoon adembenemend - als het uitzicht het em niet doet, dan zorgen de kilometerslange trappen er wel voor
Om de muur recht te doen wou ik er meer dan een daguitstapje van maken, en na even zoeken kon ik twee trips combineren: de wandeling van Jinshanling naar Simatai, een overnachting in Simatai, om dan de volgende dag een tweede stuk muur te beklimmen tot op de top van een berg. De eerste dag was het verrassend helder weer, en dan komt wordt de omvang van het hele bouwwerk pas echt duidelijk: in beide richtingen, zover je kan kijken, slingert de muur zich door het landschap, over de top van de steilste heuvels en bergen… Wat ik eigenlijk maar moeilijk kon vatten was welke dreiging dan wel verwachtten vanuit Mongolie om daar zo’n huzarenstukje neer te poten - rekening houdend met het feit dat er tegenwoordig slechts zo’n 2.5 mio Mongolen zijn, de bevolking van een klein stadje naar hedendaagse Chinese normen. Nu, ben er niet volledig uit (m’n geschiedkundige kennis schiet weer tekort, voor de verandering), maar aangezien Chingis Khan op zeker ogenblik Beijing heeft platgelegd, naar ik later hoorde, moet het ooit anders zijn geweest. Uitleg welkom $-)

O ja, in het hotel in Simatai was ik natuurlijk de enige gast - of wat had je gedacht. ’s Avonds moesten ze speciaal voor mij het restaurant opendoen, een ervaring op zich: nadat ik had besteld, nam de serveuse de telefoon, belde een nummer en toetste doodleuk m’n bestelling in… Afhaalchinees, dacht ik, maar toch ook weer niet. Vijf minuten later kwam er een kerel op een mobiletje aanzetten, en dat was blijkbaar een soort “mobiele kok”, met een rugzak vol ingredienten - het chinees equivalent van de Beer Express in Mongolie Vijf minuten en een hoop gesis en geknetter later werden m’n smaakpapillen verwend door heerlijke bamboescheuten, shrimps sweet&sour, champignons, peanuts,… Nie slecht, enige wat m’n maaltijd wat verstoorde was de vier man personeel die stonden te wachten tot ik klaar was. Magoed, je hoort me nie klagen he

To the Far East!

Na enkele dagen in Beijing Feyjing vertrokken Peter en Nick richting Shanghai, en besloot ik om ook es te verleggen: had per toeval ontdekt dat Neil, de jonge Schot van tijdens de transsib, in het Far East International Hostel zat - op tien minuten wandelen van het Tianan Men plein, midden in de gemoedelijke drukte van een hutong (smalle straatjes vol winkels en kraampjes met alles wat je maar kan bedenken en nog veel meer). Naast Neil nog een hele nest ander volk trouwens, waaronder Zweedse Lisa en Caroline, en vier Nederlanders die ik al eerder had tegengekomen op de trein. Echt plezant clubke, en het feit dat de bar bij het Far East hostel dumplings (gestoomde gevulde deegpakjes, bikke gelijk uit de kluiten gewassen ravioli, of ook wel zoals de Mongoolse buuz) en 60 centiliters verkocht aan 2 yuan (grofweg 20 eurocent) droeg ook ook wel bij aan de sfeer

Funky Food!

Als je toevallig es in Beijing passeert en zin hebt in een hapje, ga dan es kijken in de hutong ten oosten van de fameuze Wangfujing shopping street: daar vind je een food market waar alle gerechten minstens zes poten hebben… Gefrituurde schorpioenen, duizend- en miljoenpoten, sprinkhanen (”locusts”), zijderupsen,… aangevuld met allerlei soorten exotische groenten, lotus, om er maar eentje te noemen. Mijn persoonlijke favoriet waren de sprinkhanen, knapperig en toch wat sappig, terwijl de zijderupsen het lijstje van dingen die ik niet lust 50% langer gemaakt hebben (ze staan zelfs op kop, boven rijsttaart en broodpudding). Als je toch wil proberen: bijt ze vooral niet doormidden, hun binnenwerk ziet er niet zo aantrekkelijk uit…

O ja, een andere lekkernij die mij wel maar de meesten waarschijnlijk niet kan bekoren, is het Preserved Egg (bij ons beter bekend als een 1000-jarig ei, als ik me nie vergis). Het ziet er niet uit, het wit wordt zwart-glazig en de dooier een soort pikzwart slijm, maar het smaakt gewoon naar… ei! EEN tip: steek geen half ei in je mond de eerste keer dat je proeft, Neil wou het per se op die manier doen en het heeft hem enkele kokhalzingen gekost. Maar voor de rest: jamjam!

Hemels of hels?

Hemels, dat is het Tiantan ofte Temple of Heaven Park. Moeilijk te beschrijven, maar voor mij was het een van de beste plekken in Beijing: een park vol taichieers en achteruitlopend volk, galerijen vol chinezen die er de ziel uit hun lijf komen zingen en kaarten, en de smog die het geheel voor een keer een mystiek extraatje geeft. De bouwsels zelf zijn niet mis maar nu ook niet om wild van te worden, tis het geheel dat het em doet. Zeker es langsgaan agget mij vraagt, maar zorg dat je niet alleen bent, dan hoef je geen chinees te zoeken om met handen en voeten uit te leggen dat je de Echo Wall wil uitproberen…

En in dezelfde categorie valt natuurlijk… Duvel! Zoals vroeger al vermeld heb ik na lang zoeken The Hidden Tree gevonden, waar de antwerpenaar Patrick als hobby een Belgische Bieren Bar openhoudt. Enige stress trouwens bij het zoeken, want nadat ik er eindelijk in geslaagd was de hele kliek van in de Far East te overtuigen om de Belgische biertjes te gaan proberen, kwamen we in een cafe-straat terecht waar niemand van The Hidden Tree leek gehoord te hebben. Opnieuw echter brachten de Nederlanders redding: een smsje naar Bangkok (zoals ik misschien al heb vermeld, m’n gsm heb ik enkel mee voor noodgevallen $-)) bracht de juiste richtlijnen tot mij…

Twordt alweer vree lang en mijne trein vertrekt binnen een dik uur, dus nog rap ff wat…

Diversiteitjes!

- Acrobatics in Beijing zijn echt de moeite: voor 100Y krijg je de meest onnatuurlijke lichaamsvervormingen en ongelooflijkste kunsten en staaltjes van beheersing van talloorkes, ballen,… te zien. Ik kreeg er zowaar zelf rugpijn van…
- De Tianan Men Flag Raising & Lowering is leuk om te zien als je toevallig in de buurt bent, maar vooral de raising is nu niet bepaald wereldschokkend genoeg om er om 6h30 voor uit je bed te strompelen - I’ve been there.
- De Panasonic SL-CT710 CD/MP3/VCD-player kun je in Beijing kopen voor 600Y (of misschien nog minder, ma da willek nie weten Geen idee of het echt Panasonic is maar het lijkt wel zo, en het ding werkt fantastisch goed! O ja, heb hem vnl. gekocht om de audio-cd’s bij m’n cursus chinees te beluisteren…
- Aan de west-zijde van het TianTan park vind je het Natural History Museum: naast de dino’s was ik vooral verbaasd door het feit dat de chinezen blijkbaar hun musea gebruiken voor sexuele opvoeding… Bizarre is overigens dat de plaatjes die daartoe gebezigd worden allemaal blanken tonen… Enfin, tzal wel tzelfde in mekaar zitten zeker? (Euh… kmoet me een bikke inhouden om geen creatievere verklaringen te geven die u echter via dit medium een iets te openlijk zicht op bepaalde van m’n “denkprocessen” zouden geven…8-])
- De Belgische Ambassade vind je niet in de Lonely Planet maar wel in San Li Tun nummer 6. Had een fietsje gehuurd en wou toch ff zien of ik nog een geurtje van Flipke kon opsnuiven die er de week daarvoor geweest was. De consul aldaar heet Eric Jacquemin en is ne heel joviale kerel!
- Zoals het een hoofdstad betaamt is ook in Beijing het verkeer chaotisch en levensgevaarlijk… Allee, iets beter als in Rusland, heb niet meegemaakt dat auto’s optrekken en op je afstormen, maar ze zullen zeker ook niet inhouden. Benieuwd wat dat gaat geven met de olympics…
- Een pest in Beijing zijn de “Art Students” (vooral in de Wangfujing shopping street) en de “Cup-of-Tea Students“… Zodra een koppel grietjes, meestal “leraar en leerling”, op je afkomt en iets vermeldt over “art” of “tea-house”, bedank ze dan best vriendelijk, ze zijn er enkel op uit om geld uit je zakken te rammelen.
- Als je met 12 anderen een laatste keer uitgebreid gaat restaureren en jij bent de enige met lang haar en baard, dan loop je het risico dat jij plots tot “Jesus” benoemd wordt en het hele event tot “The Last Supper”. Mij nie gelaten zenne

Tags: Part III: North/Central/East China

This entry was posted on Saturday, December 18th, 2004 at 7:46 am and is filed under Part III: North/Central/East China. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.