Eastbound: 1 Man, No Plan

…welja, “barefooted” is wat kras uitgedrukt, maar twas toch op sandalen en verdikke bitter koud bij momenten (zoals na die plas die ik niet gezien had…)
Reden was dat m’n voeten zich blijkbaar nog niet 100% aan de beslotenheid der bottinen gewend hadden, en ik een onverklaarbare pijn aan m’n hielen had.
Om de zaak een bikke te verluchten dan maar besloten om het es op sandalen te wagen. Een aangename verademing, en de hoofdschuddende blikken der moskovieten gaven het wel een plezierige dimensie - je moet weten dat ze hier sowieso al raar kijken als er een ongeschoren LWT-er (Langharig Werkschuw Tuig, dixit Elfi) voorbijkomt.

Tracking down the KGB

Naar mijn gevoel staan hier belachelijk veel kerken (allee, moskeeen e.d. meegerekend) trouwens, precies alsof ze achter elke hoek van de straat nog maar es een religieus torentje wilden neerplanten. Niet allemaal meer in gebruik echter, sedert communisten-tijd.
Waar ik echter heen wou, was onder meer het KGB Museum, wou wel es zien wat er nu eigenlijk Echt achter die drie letters zat. Stond schoon op het planneke in m’n guidebook vermeld, no probs, recht erop af zou je denken. Wel, niet dus. Toen ik op de plek kwam waar het hoorde te wezen, leek daar eerder een supermarktje te zijn. Ne keer voorbijgelopen, in de ene en andere richting: noppes. Uiteindelijk beginnen vragen achter “Moezeijie KGB“, en toen begon een plezant spelleke dat ik “interpolatie” zou noemen: telkens ik het aan iemand vroeg, portiers en bewakers en zo, wezen me ze in de richting vanwaar ik kwam. Vlot ging het dus niet, maar na een vijftal keer proberen bleef er maar EEn deur over, waarachter ik echter van m’n leven geen museum ging verwachten: nix aanduiding op de deur of erboven, enkel een donkere hal met duistergetinte dubbele glazen deuren. Toen ik enigszins op m’n hoede eindelijk binnenging, verscheen plots uit het niets een barse madam in militaire outfit (zone groene mantel met wa plakkerkes op de mouwen). En jawel, de woorden Moezeijie KGB lokten een gematigd positieve reactie uit. Het was jammergenoeg echter geen “Sesam, open u”, want nadat ze haar vertellement een paar keer had herhaald meende ik ergens het woord “gruppo” of zoiet te herkennen: niet open voor simpele individukes gelijk ik dus Enfin, kwam dus van een kale reis terug, maar als er ooit iemand het KGB-museum in Moskou zoekt, dan ben ik je gids…
Verder in Moskou heel veel nouveaux riches gepeupel gezien (of misschien was ik bevooroordeeld door de verhalen van Olga): parkings met geen enkel voituurke van onder de 2 miljoen (Roebel, zallek ma zeggen), madammekes met meer bont dan ze zelf vel hebben, en een shopping-straatje met de onafscheidelijke vriendjes Gucci, Prada, Armani, Bentley, Yves SL,… Nu, mij nie gelaten zenne, is eigenlijk allemaal best wel grappig als je het zo vanop een afstand en in low-budget modus bekijkt

Buddhism, Transegrit and Necrofysio

M’n onderdak in Moskou was het Traveller’s Guest House, het enige zowat betaalbare (23$) plekje dat ik binnen acceptabele afstand van Moskous centrum gevonden heb. Let wel: 23$ voor een kamer, that is, maar des te plezanter wegens vanzelfsprekend internationaal gezelschap: Filip (Zwitserland), Omar (Turkije) en Neil (Schotland). De eerste heeft in de laatste 7 jaar meer tijd in India doorgebracht als elders, en zich aldaar ten volle op het Tibetaans Buddhisme gesmeten - en ik moet eerlijk zeggen dat ik wel het gevoel had dat hij zijn pad zo ongeveer gevonden had! Echt ne aangename gast, kreeg zelfs goesting om ne keer langs India te passeren later. Hij was trouwens enkel in Moskou, op “terugweg” uit Zwitserland, om er een soortement cursus te volgen bij z’ buddhistische leraar.
De tweede, Omar, beoefende een opt eerste zicht bizarre sport/levenshouding/… : Transegrit, naar zijn zeggen een samentrekking van “transcend” en “integrity”, en kwa beschrijving iets wat het midden houdt tussen buddhisme, Thai Chi (of hoe schrijfde da?) en nog wel meer lekkers.
En nummer drie, da was mijne maat: Neil uit Schotland, 17 jaar oud, neemt een gap-year voor hij naar de unief gaat en besloot dat in te vullen met een reisje Rusland, China, en daarna nog de hele wereld rond. Dus: aan allen die nog durven zeggen dat ik rare of gevaarlijke dingen doe, neem es een voorbeeld aan deze gast!
Enfin, zou nog veel meer kunnen vertellen, ma dan geraken we er nie vrezek… BTW, da van die necrofysio was maar een teaserke: komt uit een verhaal van Jo, een Britse die de transsiberische in de omgekeerde richting had gedaan en nu op terugweg was. Waarom weet ik niet, maar blijkbaar had ze behoefte om te vertellen dat ze, als fysio-therapeute, ooit iemand had “behandeld” die feitelijk efkes daarvoor al heengegaan was… Alleeja, zolang ze het met overtuiging deed…

Kameraden!
Juust ff tussendoor om te zeggen dat ik levend en wel tot in Irkutsk ben geraakt… Vanmorgen rond 9h (das dus 2h ’s nachts in Belgie) toegekomen eigenlijk, deze middag om 14h30 gaan we met de bus naar Listvianka. (”We”, das ikke en Bernd&Nicole, een Duits koppel dak op de trein heb leren kennen, zie rechtsonder bij “Favourite Links” voor hun website)

BTW: tis hier veur de moment verre van koud zenne… Allee, vriest wel, ma da doedet in Belgie ook regelmatig ne keer. Kaddet kunnen weten vaneigens: tenzij het weer hier plots gigantisch veel slechter wordt, had ik evengoed de helft van m’n bagage (i.e. warme kleren) thuis kunnen laten. Kwou hier normalerweise zo’n schoon beremutske kopen ma kvrees eerlijk gezegd dak dan mijn oren ga afzweten… Soit, nie getreurd, tis natuurlijk beter dan dat m’n tenen deraf vriezen. Hoop toch dat er genoeg sneeuw ligt aant Baikalmeer, want normaal kan je hier langlaufen en da zou wel es leutig zijn.

Allee, als ik in Listvianka een internet-cafe vind dan volgt EEn dezer het verslag van Moskou, en anders… we zien wel he.

Take care,
Free

Breakfast with Natasja