17/2: Stilte.
Al is het niet veel, tis het enige antwoord dat ik vind.
Een vrouw met een automatisch geweer tegen de slaap gedrukt, zo hard dat de huid opzij van haar gezicht erdoor verwrongen wordt.
De rug van een meisje lijkt zwart geblakerd. Nee, het is een huidziekte, veroorzaakt door Agent Orange, blijkbaar. Plots, nu pas, wordt me duidelijk waarom ik de laatste weken af en toe mensen met vreemde huidvlekken zag.
Pasgeboren jongetje, z’n benen zijn slechts stompjes, z’n voeten een vinger groot.
Een soldaat ondersteunt het hoofd van z’n kameraad die door een Claymore-mijn is geveld, de laatste foto van een persfotograaf, enkele seconden voor ze alledrie onkwamen in een volgende explosie.
Toen hij werd gevangengenomen, had een Vietcong-soldaat enkele beenwonden. Z’n ondervragers vonden dat echter niet genoeg: in de loop van drie maanden amputeerden ze om de paar weken een stuk van z’n benen.
Vier GI’s poseren stompzinnig-trots bij de lichamen en afgehakte hoofden van enkele guerilla’s.
Omsingelen met machinegeweren en enkele B52’s laten overvliegen: how to “do” a VC-suspect village.
Beelden van het War Remnants Museum in Saigon. “Yet we were wrong, terribly wrong. We owe it to future generations to explain why” - de woorden van Robert S. Mc Namara, Secretary of Defense onder Presidenten Kennedy en Johnson, als inleiding to de ticket-brochure. Per definitie eenzijdig natuurlijk, maar een museum waar je -naar mijn bescheiden mening- moet geweest zijn.
Al zul je er niet vrolijk buitenkomen.
Tags: Part V: Vietnam Vagabonding
February 22nd, 2005 at 12:56 pm
yoe free, alles goe?
heb juist het verslag gelezen, klopt wel wat je zegt over het oorlogsmuseum, was voor mij het meest frappante voorbeeld dat er altijd 2 verschillende versies zijn van een verhaal en dat hetgene wij in het westen zien echt wel gefilterd en gecensureerd is. voor wat uw trip in cambodga betreft met moto, moet je zeker doen, weet wel niet veel van westen en noordoosten af, maar heb ook verschillende gasten ontmoet die dat deden en zij gingen dan van pnom penh naar sihanoukville en dan zo via bokor hill station naar siem reap, wat ongelooflijk mooi moet zijn te zien aan de fotos die ik ervan gezien heb. om dan vandaar echter naar laos te treken via de noordelijke cambodgaanse grensovergang is nog niet zo evident, maar als je de tijd hebt zoals jij die hebt zou ik het zeker aanraden, vooral omdat in het zuiden van laos een eilandencomplex in de mekong ligt dat ongelooflijk prhtig moet zijn, en niets van oeristen, electriciteit, maar wel heel veel stromend water. ik ben van siem reap naar laos (vientiane) via thailand gegaan, uit tijdsgebrek.
allez, have fun and beware of cambodgian roads, they can be tricky!!!!
ciao, bene