12/11-13/11: Irkutsk, Dirty Old Town
Oud en lillik, zo mag je Irkutsk eigenlijk wel noemen. Waar het enerzijds wel tot de verbeelding spreekt dat dit EEn van de oudste steden in Siberie is, voor een groot stuk ontstaan door de Trans-Siberische lijn, kun je het bezwaarlijk een “mooie” stad noemen.
Magoed, we gaan nie klagen zenne. Dat lillik is trouwens sowieso voor interpretatie vatbaar, want sommige stokoude, scheefgetrokken, verweerde houten huizen hebben tegelijk een zekere charme. Een stad van tegenstellingen ook: op minder dan 100m van die houten krotten is er een flashy winkelstraat annex shopping mall, en - om maar iets te noemen - op de ene plek kreeg ik voor 80R een volledig menu (soep, voorgerechtje, hoofdpla, thee, pannekoeken), terwijl ze nog geen kilometer verderop 65R aanrekenden voor een simpele cappuccino… Nugoe, da laatste was dan ook in het Maradonna cafe of zoiets, khaddet kunnen weten.
De Langverwachte Deugddoende Douche
Na een volle zeven dagen zonder douche was ik het hete water op m’n kopje in Hotel Agat zowaar een hemelse belevenis. Mannekes, zelfs op KSA-kamp deed ik m’n lijf zoiets nie aan… 
Enfin, twas vooral m’n haar dat veel van fried noodles begon weg te hebben, en spijtig genoeg was zelfs m’n trouwe bondgenoot in warrige tijden, Pantene Pro-V Classic (ja Leen, kzen nog altijd klant 8-P), niet in staat om zo’n kluwen pijnloos glad te strijken. Drie kwartier na die douche hing er meer haar aan mijne kam dan er nog op m’n kop stond, dus tis topen dat het aantal doucheloze dagen op deze trip ietofwat beperkt blijft. (Nugoe, kben voor de zekerheid wat aant bijkweken tussen neus en adamsappel, tis tgeheel da telt he.)
Enfin, genoeg gezwansd.
Nicole en Bernd: The Final Goodbye
Vrijdag de 12e was ook het definitieve afscheid (na drie mislukte pogingen) van Nicole en Bernd (het Duitse koppel vanop de trein Moskou-Irkutsk). Zij bleven een nachtje minder in Irkutsk, en gingen vandaar rechtstreeks naar Beijing. Toch wel spijtig, moet ik zeggen, want op de trein en in Listvianka heel wat plezante momentjes gehad. Magoed, het leven gaat voort, en zo ook de trein… (*doh*)
Bij wijze van afscheid nog hapke gegeten in wat een “echt” russisch restaurantje bleek: blijkbaar ga je volgens de russen pas Echt uit eten als na het dessert plots iedereen tegelijk rechtstaat en op de dansvloer begint te shaken, bij voorkeur met een live zanger die het beste van zichzelf staat te kwelen. Ambi verzekerd dus (hoewel wij nie meegeshaked hebben, ma soit), en kmoet zeggen: de russische baboesjka’s doen het nie slecht! Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de klungelheid van de venten, wie het alhier blijkbaar niet geoorloofd is om zich in de vertrouwde geborgenheid ener barkruk te nestelen… Die paar honderd gram vodka die ze tijdens en na het eten binnenwerken helpt blijkbaar ook nie echt.
A little breeze… and it drops ten degrees!
[Een uitspraak van Neil eigenlijk, ere wie ere toekomt]
Ik heb er misschien tot nu toe weinig aandacht aan gegeven, maar op dat bitter dagje kou in St Petersburg en wat smoezelregen in Moskou na is het weer tot nu toe ronduit schitterend: helderblauwe hemels, een stralende zon die soms verbazend veel warmte geeft,… Wat mij betreft mogen ze Belgie naar Siberie verhuizen, ze hebben daar toch plek genoeg.
Maar…. op dat ene momentje in de Ulitsa Lenina in Irkutsk na, zou ik zeggen. Ironisch genoeg was ik na de middag twee uur lang op zoek geweest naar zo’n Siberische beremuts, maar blijkbaar was er in alle kraampjes van de marktsteegjes ten westen van de mega shopping mall geen enkel exemplaar te vinden dat op mijne dikkop paste - en al zeker niet met mijne balaclava eronder. Grmblhhhh. Nu, terwijl ik daar was begon het zachtjes te sneeuwen, op zich wel plezant, ware het niet dat die sneeuw ervoor zorgde dat er plots tientallen schreeuwende russen rondrenden om ervoor te zorgen dat hunne boel nie nat werd.
Dan maar opt gemak richting Sputnik Travel beginnen lopen, waar ik me nog moest registreren, op aanraden van VNC. De sneeuw werd hoe langer hoe heviger, maar toen ik die Ulitsa Lenina inliep voelde ik zo ongeveer elk van m’n botten op een andere frequentie trillen: blijkbaar zat de wind precies in de richting van die straat, ik was verre van warm gekleed (onderlijfke, hemdje en fleece), en de striemende sneeuw maakte het bijna onmogelijk om gewoon vooruit te kijken… Ter vergelijking: de avond tevoren was het -7 maar zonder wind, en met diezelfde kleren comfortabel warm. Allee, ik ben alleszins geleerd: in Siberie toch maar ff de weerberichten checken als het zonnetje je veelbelovend toelacht…
So far for Irkutsk
Die avond (de 13e) Jo teruggezien, de vlaamse russofiel die ik in Listvianka had ontmoet, en samen een hapje gegeten: deed goed om nog es een avondje vlaams te kunnen praten, ne mens zou op den duur anders in z’n eigen taal nie meer uit z’n woorden geraken, gene zever. Best wel interessante babbel trouwens, gezien zijn russofiel- en psycholoog-zijn.
Daarna nog eventjes hemel en aarde bewogen om met Neil en een nest ander volk af te spreken om de nacht door te trekken en daarna op de trein uit te slapen, maar das op een haartje na mislukt. Too bad, volgende keer beter 
Tags: Part I: Russia
